Een vakantie naar Stockholm. Dat stond op de planning. En waar denk je meteen aan wanneer je Zweden in je hoofd hebt? Inderdaad; knappe blonde vrouwen, met een mooie witte tandpasta-smile en ontzettend goede manieren. Zweedse vrouwen worden gezien als de ideale vrouw. Als een klasse hoger dan de andere vrouwen ter wereld. Of dat de waarheid is? Dat zou ik niet zo willen zeggen...
In het vliegtuig al bleken alle positieve vooroordelen niets meer dan nonsens te zijn. Of het aan het feit lag dat we met Ryanair vlogen, de meest goedkope vliegtuigmaatschappij ooit, weet ik niet. Maar de stewardessen waren ronduit schraal. Ze waren Zweeds, maar daar was alles mee gezegd. Ze hadden donker, kort haar, waren dik en gedrongen en totaal niet aardig.
Dat ze zo slecht Engels spraken, dat het net Turks leek, is niet erg (In een restaurant noemde ik mijn bord in mijn allerbeste Engels ook een ‘dinges’). Maar probeer het dan een beetje gezellig te brengen ofzo. Het meest vervelende was de constant chagrijnige stand van hun gezicht. Een bedankje of een lachje kon er de hele reis niet vanaf. Het leek alsof ze bevroren waren. Alsof de antivriesvloeistof nog in het bloed ingebracht moest worden. Was dit een voorbode voor de rest van het weekend?
Het bleek van niet. In de grote stad waren de vrouwen ontdooid. De blonde inwoonsters van Stockholm bleken reuze aardig. Toen we, als een stel echte toeristen, ons eigen hotel niet eens konden vinden, bleek dat geen enkel probleem. Zelfs met -15° legden ze ons met een grote glimlach en in perfect Engels uit hoe we moesten lopen. En opvallend: waar twee mannelijke taxichauffeurs hopeloos faalden, slaagde de eerste beste vrouw.
En met dat laatste hebben we nou precies het punt gevonden waarop deze vrouwen verschillen met hun ‘soortgenoten’ ergens anders op deze aardkloot. Ze vinden de weg. Jawel, zelf. Zonder TomTom of hulp van een man. En dat maakt ze ideaal. De beste ter wereld. Tenminste: voor mij dan. Ik verdwaal zelfs in mijn eigen stad. Ook met de ingebouwde navigatie in mijn auto. Dat ik het hotel niet kon vinden, was dus niet zo heel verrassend, de hulp uit onverwachte hoek des te meer…
Leander Mascini