Column | 30 november 2009
|
reacties (1)
Wat een stilte. Eindelijk rust. Geen gemekker meer over mijn schouder, geen gelach meer om de meest waardeloze grappen. Mijn collega Sarah is pleite. Weg. Foetsie. Ze wilde wat anders en vond dat dan ook. Voor ons een zege. En misschien zelfs een verbetering, wanneer haar opvolger, dan wel opvolgster, koffie haalt. De eerste keer zal meteen een keer vaker zijn dan Sarah. Tsja.. zo gaat dat. De liefde van je collega’s gaat via een mok.
Daarnaast kan ik mijn Hyves en Twitter weer deblokkeren. Geen rare onzinnige berichtjes, die ieder ander (normaal) contact met de buitenwereld onmogelijk maken. Ook de rare mailtjes in Breezer-taal zal ik niet gaan missen. Wat te denken van de geweldig inhoudelijke artikelen die we samen geschreven hebben: over een reiger die zich nestelde op een lantaarnpaal, of over de blije koeien in de wei.
Het lopen naar de plaatselijke supermarkt zal ook een stuk sneller gaan, want god, wat loopt zij langzaam zeg. Voordat we überhaupt het gebouw uit waren, was er meestal al een half uur verstreken. Met haar jas aantrekken heeft ze blijkbaar erg veel moeite. Ook haar concentratie is niet haar sterkste punt. Meerdere malen heb ik het spelletje galgje in mijn mailbox aangetroffen. Meestal was de oplossing een uitspraak van een collega, waar ze een paar uur eerder dubbel om lag.
De nooit ophoudende woordenstroom en het (licht) irriteren van je collega’s. Ze deed niets liever. Hier zit trouwens nog zo iemand. En misschien daarom moet ik je toch wel wat bekennen Saar: stiekem zal ik je best wel gaan missen. Je maakte dan wel veel herrie en haalde nooit koffie, maar je was wel de perfecte persoon om de hele dag op te zeiken. Vooral omdat je antwoorden terug meestal net zo hard en grappig waren.
Vandaar deze column. Ere wie ere toekomt. Het zal hier stil worden, misschien wel ontzettend saai. Toch wens ik je veel plezier en succes. Al zal dat bij jou vast wel lukken. Aju!
Leander Mascini