Column | 09 november 2009
|
reacties (3)
Mijn goede collega Louis waarschuwde me in mijn allereerste week als journalist. "Leander", zei hij. "Onthoud één ding: het leven bestaat uit meer dan alleen werken." Nu, pakweg twee jaar later, denk ik nog vaak terug aan deze profetische woorden. Want hoe wist Louis dat ik dag in, dag uit met niets anders bezig ben. Zit het in het bloed van de mens, of is het journalist eigen? Ik heb geen idee, hoe het allemaal begonnen is wel.
Ik schreef voor het legendarische tijdschrift Aktueel. Een mannenblad dat bekend stond om zijn bloot, naakte vrouwen en seksueel getinte fotografie. Goed, dat is dus duidelijk. Maar toen ik in dienst kwam, was het tijd voor een ommezwaai. Het blad werd keurig en netjes. Er kwam meer sport, wereldnieuws en echte mannenonderwerpen. Geen platte onderwerpen meer. Op zich een mooie, zo niet prachtige, gedachte, ware het niet dat het nogal wat met zich meebracht.
Het is namelijk zo dat je als ‘goede’ journalist overal wel een verhaal in ziet. En anders dan bij WebRegio, mocht dat bij Aktueel overal over gaan. Alles was een artikel waard, mits je een goede insteek kon vinden natuurlijk. Als beginneling, zie je overal nog wat in. Vaak heb ik dan ook met een halfbakken onderwerp in het kantoor van de hoofdredacteur gestaan. Feit was dat er langzamerhand een soort van routine in kwam sluipen.
Een krant lezen kon en kan ik eigenlijk nog steeds niet. Behalve dat ik elk artikel op spelfouten controleer, en geloof me: dat leest erg verrot, kijk ik ook na elke nieuwe twist of het niet handig is om er een artikel aan te wijden. Maar niet alleen met kranten gaat dat zo. Ook bij films, televisieprogramma’s en zelfs bij het verplichte praatje in de kroeg of op een verjaardag gaan mijn voelsprieten rechtovereind staan. Niet zelden zit ik dan ook ’s avonds nog artikelen te typen, mogelijke onderwerpen naar mijn werkmail te mailen of andere werkgerelateerde dingen te doen.
Mijn collega’s zie ik ondertussen vaker dan mijn familie. Als ik ’s avonds thuiskom, eet ik alleen. Mijn ouders zijn (alweer) aan het werk, aan het sporten of naar muziekles. Mijn broertje is alleen in het weekend thuis en mijn zusje zit altijd op de computer. Alleen de hond is non-stop thuis.
Op zulke momenten denk ik aan de woorden van de Grote Wijze Louis. Als een waarzegger wilde hij duidelijk maken dat ik niet te veel moest willen. Dat ik ook mijn rust moest pakken. Dat doe ik dus niet. Ik heb het ook helemaal niet nodig. Werken vind ik heerlijk. Schrijven is mijn passie. En opvallend genoeg doet Louis ook niets anders. Wanneer ik hem bel, of hij mij, zijn we altijd druk aan het werk. Elke keer weer. Werken is schrijven en schrijven is leven. Punt uit.
Leander Mascini