Column | 19 oktober 2009
|
reacties (6)
Dirk Scheringa is een schurk. Een grote boef. Een staatsvijand. Wat hebben we de afgelopen week niet gehoord? De algemene consensus was duidelijk: Dirk Scheringa is niet meer zo geliefd in Nederland. Het is zondagavond als ik deze column schrijf. De beste man zelf zit waarschijnlijk al nagelbijtend te wachten op het vonnis dat maandagochtend zal gaan dienen. Hét vonnis van zijn leven. Want neem van mij aan: of het nou positief of negatief zal uitvallen voor Dirk, het zal een impact hebben.
Ook ik heb de hele zaak rond de DSB Bank gevolgd. Dan wel uit nieuwsgierigheid, dan wel uit zakelijk oogpunt. Scheringa is namelijk een publiekstrekker voor elk medium. Wat mij hierbij opviel is dat iedereen de man maar afmaakt. Niemand neemt het voor hem op. Waarom zou je ook, hoor ik u denken. Nou om het volgende. Stiekem is Scheringa een held. Een ware held. Een volksheld.
Het is een sprookjesachtig verhaal. Het bewijs van de Nederlandse VOC-mentaliteit. Een simpele man, op geitenwollen sokken, besloot van de ene op de andere dag zijn baan als agent op te geven. De bankwereld was zijn toekomst, zo vond hij. En zo werd het ook. Dirk wist als eerste niet bank een licentie te krijgen. Zijn bedrijven hebben inmiddels honderdduizenden leningen verstrekt. We kunnen wel zeggen dat de Nederlander een huis en een mooie auto op de oprit daarvoor, te danken heeft aan Ome Dirk.
Tuurlijk er was wat kritiek. Want waren de contracten en de werkwijze van de DSB Bank wel helemaal fair? Slachtoffers vinden nog altijd van niet. Maar goed, die zijn er zelf mee akkoord gegaan in de eerste plaats. Ondertussen trok Scheringa zich nooit wat aan van de kritiek. Hij bracht AZ naar de top en besloot een prachtig museum te bouwen. Wat ook niet vergeten moet worden: Scheringa is stinkend rijk geworden. Hij is geslaagd in het leven. Niet slecht, voor een voormalig agent.
Sinds vorige week gaat het een stuk minder met Scheringa. Zijn bank ligt op het randje van faillissement. Iedereen is tegen hem. Maar dat doet de man niets. Hij vecht voor zijn leven, zijn personeel en de slachtoffers die deze zaak echt wel gaat krijgen. De tranen bij zijn afscheid waren echt. Zijn blijdschap bij het uitstel van zijn executie was ook gemeend. Scheringa geeft nooit op. Als een ware Spartaan gaat hij al vechtend ten onder. Lijken zullen er vallen. En uiteindelijk zal de sterkste overwinnen. Dat weet Dirk Scheringa uit Wognum maar al te goed.
Leander Mascini