Column | 14 september 2009
|
reacties (3)
Elke ochtend weer. Hetzelfde ritueel. Met half dichte ogen stap ik mijn bed uit. AU! Dat was de poot van mijn bureau. Godver. Waarom heb ik dan ook zo’n kleine slaapkamer? Ik loop overal tegenaan. Al struikelend over schoenen en de wasmand, die ik de avond daarvoor niet heb opgeruimd, loop ik de trap af. Op naar de douche.
Wakker worden is een groot probleem. Misschien moet wat ik wat vroeger gaan slapen, zo neem ik mij elke ochtend weer voor. Maar doen, is een groot probleem. Nog even een rondje gamen (Killzone 2), nog even een episode van Burn Notice of wat voetbalsamenvattingen kijken. Eigenlijk is er te veel leuks om te doen, in plaats van te slapen.
Vandaar deze verkapte ode aan koffie. Een drankje gemaakt van bonen, dat mij zowaar de dag door helpt. Elke ochtend weer. Nou ja, ochtend? Eigenlijk de hele dag door. Want ook de dipjes rond één en vier uur worden vakkundig in de kiem gesmoord door dit superdrankje. De cafeïne doet het hem natuurlijk. Een witpoedertje met een bittere smaak, en hoofdonderdeel van koffie.
Het houdt je wakker, scherp en fit. Al zijn er ook minpunten: regelmatig gebruik neemt het effect steeds een beetje af. Er is meer cafeïne nodig om hetzelfde effect te bereiken. Er kan verslaving optreden en plotseling stoppen met het drinken van koffie kan zorgen voor hoofdpijn, een sterke afname van de bloeddruk en andere ontwenningsverschijnselen. Daarnaast helpt het de stoelgang op vakkundige wijze op gang te brengen.
Ondanks de negatieve punten, drink ik het nog steeds. Vroeg naar bed gaan is gezonder. Maar koffie is lekker. Het houdt me wakker en is lekker warm. Met recht: het zwarte goud.
Ik ben Leander. Ik ben verslaafd.
Leander Mascini