HOOFDDORP - Nu het zondag eindelijk weer eens mooi weer was, liep ik met mijn vader van 88 en onze twee hondjes een rondje om de Toolenburgerplas. Op één van de hellingen rusten we even uit op een bankje van een picknicktafel. We drinken wat en de honden ook.
Er komt een jogger aan. Hij groet vriendelijk en begint vervolgens vlak naast ons allerlei wilde bewegingen te maken. De honden blaffen, want wat doet deze man naast ‘’hun’’ tafel. We proberen hem te negeren, hetgeen moeilijk is, want hij maakt de meest vreemde KungFu bewegingen.
Dan vraagt hij: ‘vindt u het erg als ik een paar keer op de tafel spring?’ Pardon? Vraagt hij dat nou echt? Ik schiet in de lach en antwoord: ‘ja, dat vind ik erg!’ Het is even stil en hij vraagt weer: ‘meent u dat nou?’
‘Ja’, zeg ik, ‘dat meen ik, er staan hier een heleboel tafels waar u op kunt springen, dus waarom op de tafel waar wij aan zitten?’ ‘Ja, maar deze tafel heeft precies de goede hoogte’, zegt de man, 'dus ik wil hier graag springen!'
‘Schiet nou toch op, zeg! Nou weet u wat? Wij gaan wel weg. Kunt u lekker op de tafel springen!’ ‘Ik vraag het toch beleefd’ zegt de kneus. Beleefd wel, ja, maar sociaal gezien toch niet helemaal in orde! Als we twee stappen gedaan hebben, roept hij nog: 'ik ben al klaar, hoor!’
Ja, dat was dan echt nodig om dat nu direct te doen en niet nog even een rondje te lopen! Jammer dat ik niet weet waar hij woont. Bel ik aan en vraag of ik even op de keukentafel mag springen terwijl hij zit te eten...
Dit artikel is voor het laatst aangepast op:
25 juli 2012