Column | 23 augustus 2010
|
reacties (3)
Al jarenlang zou ik samen met een Engelse vriend, Dorian, eens een bezoek brengen aan de Kanaaleilanden. Kanaal wat? Inderdaad, die kleine eilandjes in het Kanaal tussen Engeland en Frankrijk, waarvan niemand eigenlijk precies weet of het van Engeland of Frankrijk is, zelfs de bewoners niet.
Dorian stelde voor om met de veerboot vanaf Engeland naar Jersey, één van de eilanden, te varen. Dit zou hoogstens één á twee uur duren. Aangezien Dorian Engels is en mij meerdere malen heeft verteld veel van de eilanden af te weten, vertrouwde ik blindelings op zijn woorden. Na drie uur op het dek in de regen gestaan te hebben, begon ik mij af te vragen hoelang het nog zou duren. Dorian verzekerde mij dat we er zo zouden zijn.
Wat mij echter opviel, was dat veel mensen uitgebreid aan het dineren waren in de speciaal ingerichte eetzaal. ‘’That’s for very rich people!’’, was de enige, droge opmerking die Dorian kon uitbrengen, terwijl hij met de minuut tien jaar ouder leek te worden. Hij kon net als ik niet echt tegen wachten.
Toen het personeel van de veerdienst ons er echter op attendeerde dat deze overtocht nog uren zou gaan duren en er overnacht moest worden, ging het licht uit bij Dorian. ‘’You bloody Yank!’’ schreeuwde Dorian tegen de Amerikaanse security. Tja, kwestie van verkeerd informeren. Bij sommige mensen schiet dat in het verkeerde keelgat.
Ik zei tegen Dorian dat-ie het wat rustiger aan moest doen. Dat leek ook te lukken. Dorian nam een rustgevend tablet en stond met z’n gezicht in de deuropening. Alles leek gesust. We zouden zo aankomen op Jersey en dan gingen we het er eens lekker van nemen.
Ik had het toch verkeerd ingeschat. Toen Dorian en een beveiliger elkaar weer tegenkwamen op het dek, werd de sfeer grimmiger. Sterker nog: Dorian pakte zijn glas bier en gooide die naar de beveiliging, uit pure woede. Een kwartier ‘glazen gooien’ verder, lag de hele zaal van de Stella Lena onder met ‘gallons’ bier; genoeg redenen om Dorian en mij te overhandigen aan de politie van het eiland.
Eenmaal op Jersey werd ons vriendelijk uitgelegd dat wij een nacht door moesten brengen in de cel. Eén nacht werd inmiddels twee en drie, terwijl we aanvankelijk maar voor vier dagen zouden blijven.
Die eerste nacht droomde ik van mooie, witte stranden, waar de Kanaaleilanden bekend om staan. Toen ik dacht wakker te worden van de regen, stond een smeris mij aan te gapen en zei, inclusief consumptie, dat het ontbijt voor me klaar stond. Nou ja ontbijt. Het leek meer op de uitwerpselen van een eend die flink aan de diaree is! Gadverdamme.
Het beeld van mooie stranden was inmiddels een ware hel geworden, omdat mijn zogenaamde Engelse vriend zich zo nodig moest misdragen. Na een paar dagen en nachten niet veel anders dan witte bonen met oestersaus gegeten te hebben, en die combi was sowieso al ‘’disgusting’’, werden we vrij gelaten.
In de wachtruimte zat ik op Dorian te wachten, die nog wat aan het zeiken was over de Amerikaanse beveiliger. Eenmaal buiten wilde ik eindelijk de eilanden bezichtigen. Dorian dacht hier heel anders over…
‘’It’s taim (time) to leave’’… was het enige dat hij nog zei. Binnen datzelfde uur vertokken wij weer richting Cornwall, Engeland. Zo, wat een vakantie! Goh, van je vrienden moet je het hebben.
Leander is met vakantie. Redacteur Roy L. neemt het even van 'm over.