Hallo. Ik ben Leander. En ik ben verslaafd. Anders kan ik het niet uitleggen. De afgelopen tijd stap ik namelijk elke middag op mijn fiets. Weer of geen weer. Wind of geen wind. Regen of kurkdroog. Het maakt mij niet uit. Ik moét fietsen. De tandwielen horen draaien, mijn benen aanspannen en mezelf het snot voor de ogen fietsen. Het geeft me een werelds gevoel, met niets te vergelijken.
Het lekkerste van wielrennen is de absolute rust. Vaak fiets ik alleen. Nee, dat is niet eenzaam, je hoeft op de fiets weinig te delen. Het is juist lekker dat er niemand op je let. Je hoeft je even geen zorgen te maken. Rustig nadenken over van alles en nog wat en geen gezeur aan je kop. Geen deadlines, alleen stilte. Het enige dat geluid maakt zijn de langsrazende auto’s en de wind, die langs je helm waait.
Maar eigenlijk is dat niet waar het wielrennen voor mij om draait. Ik wil gewoon beter worden. Al mijn spieren voelen branden en steeds een hoger gemiddelde kunnen fietsen. Waarom? Geen idee. Zoals ik ook al in mijn vorige column aangaf, zit een profcarrière er mooi niet meer in. Ik doe het dus omdat ik niet anders wil. Of nou ja: kan. Ik moet het gewoon doen, dat zit in mijn systeem.
Volgens Wikipedia is een verslaving een ‘toestand waarin een persoon fysiek en/of mentaal van een gewoonte of stof afhankelijk is, zodanig dat hij/zij deze gewoonte of stof niet, of heel moeilijk los kan laten. Het gedrag van de persoon is voornamelijk gericht op het verkrijgen en innemen van het middel.’ Goed, dat komt dus aardig overeen met mijn gedrag. Het maakt niet uit, wat er ook gebeurt: als ik maar kan fietsen.
Daarom ben ik benieuwd wat me te wachten staat. Vanaf vandaag ben ik namelijk op vakantie. En dat betekent dat ik twee weken mijn stalen ros niet kan beteugelen. Ik zal het geluid van de rubberen bandjes op het asfalt, het gevoel in mijn benen, wanneer ik nog even doorschakel in een klim, de pijn in mijn lichaam wanneer ik ’s morgens opsta, echt wel gaan missen.
Het wordt afkicken op vakantie. Ontwenningsverschijnselen zullen doen optreden. Trillende benen, knikkende knietjes en een slecht humeur. Ik heb nu al medelijden met mijn reisgenoten.
Maar ach, je weet wat ze zeggen over verslaafden. Die vinden overal wel een oplossing voor. Alles voor die drug, dat lekkere gevoel.
Zouden ze ook ergens fietsen verhuren rond het Gardameer?
Leander Mascini