Het is lente. De mooiste periode van het jaar, als ik mijn omgeving moet geloven. Er worden lammetjes, veulentjes en kalfjes geboren. De bloemen komen uit. Het zonnetje staat na maanden weer eens hoog aan de horizon. De lente is een soort baken van hoop. Een teken dat de koude winter met zijn vervelende sneeuw over is. En toch... heb ik er niet zo heel veel mee.
Van jonge diertjes moet ik niets hebben. Tuurlijk, ze zijn schattig en zien er lief uit, maar ze zijn tegelijkertijd ook levensgevaarlijk. En dan heb ik het nog niet eens over kleine zwaantjes, die door hun kwade moeder al blazend verdedigd worden. Kom niet te dichtbij, want dan ben je je vingers kwijt. Dat is pas het begin. Dieren zijn namelijk een verzamelbak van ziektes. De gekke koeienziekte, mond- en klauwzeer, Q-koorts en het West-Nijl virus. Aaien? Niet meer doen. Je bent je leven niet zeker.
Waar ik me dood aan erger zijn van die types die met de eerste zonnestralen meteen een terrasje opzoeken. Met handschoenen aan, aan een ijskoud biertje. Het is maar waar je zin in hebt. Daar tegenover staat weer het slag mensen dat, zodra het zonnetje schijnt, meteen hun jas uittrekken en in een t-shirt over straat gaan lopen. Wachtende op de longontsteking. Ook opmerkelijk: van die midlifecrisismannen die besluiten om het dak van hun auto maar meteen op te gooien. Ik heb het ook geprobeerd van de week, maar toen ik op mijn werk aankwam, zat mijn hoofd vastgevroren aan mijn hoofdsteun. Vrolijk werd ik er dus niet van.
Maar de lente is meer dan het zonnetje, het staat voor veel mensen ook voor verliefdheid. Ze ergerden zich dood aan het alsmaar samenzijn voor de open haard in de winter. Nu ze weer naar buiten mogen en even van elkaar verlost zijn, worden ze weer gezellig en vrolijk. Verliefd noemen ze dat. Met vlinders in hun buik. Sorry, maar heeft iemand wel eens nagedacht hoe belachelijk dat is? Die uitdrukking slaat als een lul op een drumstel. Welke debiel heeft ooit van die fladderende insecten doorgeslikt? Of gokken ze dat het zo voelt? En wat zouden vlinders dan in vredesnaam moeten voelen wanneer ze verliefd zijn?
Nee, geef mij maar de zomer. Extreme hitte en met een biertje op het balkon van het hotel. De lente is het gewoon nét niet. Het is net iets te koud en het regent nog net iets te vaak. En dat overdreven vrolijke gedoe kan ik ook gewoon niet hebben. Of zou het soms een ochtendhumeurtje na mijn winterslaap zijn?
Leander Mascini