Vroeger was alles beter. Wanneer iemand dat zei was dat altijd een enorme dooddoener. Ik wist nooit wat ik met zo’n opmerking aan moest. Want eigenlijk slaat het nergens op. Alsof je terug kunt in de tijd? Waarom zeiden die oudjes dat dan altijd? Hadden ze geen zin meer in het leven? Waren ze depressief? Ik praatte er altijd maar een beetje overheen. Want wat moest ik anders, als broekie?
Maar nu, nu ik wat ouder ben, begrijp ik dat soort opmerkingen eigenlijk wel. Want waar gaan we heen in de wereld? Er is alleen nog maar gezeik. Gezeik op de PVV en hun kopvoddenverbod in Almere. Gezeik met aardbevingen, waardoor er in Haïti en Chili niets meer overeind staat en wij opgescheept worden met debiele tv-shows. Gezeik met oorlog in Afghanistan, Irak en weet ik veel waar nog meer. Gezeik met rekeningrijden, kilometerheffingen en ellenlange files. En zo kan ik nog wel even doorgaan.
Nee, vroeger was het echt veel beter. Het was altijd lekker warm, zonder dat iemand zich zorgen maakte over een gat in de ozonlaag. Er werd keurig voor me gezorgd, hoefde niet eens mijn eigen maaltje te koken. Niemand zeurde aan mijn hoofd, wat ik ook deed. Ik hoefde nooit te werken, te sporten of huishoudelijke klusjes te doen.
Er was geen internet en geen televisie. Wat ik deed de hele dag? Een beetje dromen en eten. Drinken? No way. Vroeger had ik nooit een kater. Alcohol was uit den boze.
Vroeger. Toen mocht je nog vooral met jezelf bezig zijn, zonder meteen een egotripper genoemd te worden. Je moest nog groeien en iedereen respecteerde dat ook. Er werd zelfs super goed op gelet. Iemand schoppen werd zelfs met gejuich ontvangen.
Het was als leven met een roze bril op. Wat zeg ik? Alles was roze.
Kon ik maar terug. Terug de baarmoeder in. Toen alles nog beter was. Maar of mijn moeder daar, met mijn huidige afmetingen, net zo over zal denken.. Waarschijnlijk is zij vooral blij dat we alweer wat tientallen jaren verder zijn. Niet in alle gevallen was vroeger beter..
Leander Mascini