Emigratie-feuilleton (36): Terug naar Nederland

De 3 weken die we in Nederland waren zijn omgevlogen, morgen gaan we terug. Na het afscheid nemen van mijn ouders voel ik me altijd raar. Het is bijna niet te bevatten dat ze nog zo dichtbij zijn maar dat ik ze voorlopig niet meer kan opzoeken. ‘s Avonds moeten we nog wat spullen inpakken en dan is het ons laatste nachtje in Nederland. De volgende ochtend vroeg op en naar Schiphol. Ik zie niet op tegen de reis, begin er aan te wennen.

Een warme trui en warme laarzen omdat het behoorlijk koud kan worden in het vliegtuig, een goed boek, mijn I-pad en een zakje met toiletspulletjes in de handbagage. Geen knellende spijkerbroek maar gewoon mijn zwarte joggingbroek aan. Slippers en een T-shirt voor als we, voor de tussenstop, in Singapore aankomen omdat het daar altijd warm is.

Dan laat je het gewoon gebeuren, geen horloge, niet op de tijd letten. Je hebt je eigen tv scherm, je kunt kiezen uit meer dan 50 speelfilms, er zijn tv series, documentaires, en spelletjes. We krijgen volop eten en drinken, de toiletten zijn altijd schoon en de stewards en stewardessen ontzettend vriendelijk.

Je kunt je er toch niets bij voorstellen dat ze vroeger per schip naar Australië reisden en dan zeker een week of 6 op zee waren. Nu vlieg je super de luxe van de ene kant van de wereld naar de andere kant alsof het niets is. Steeds verder weg van Nederland, steeds dichterbij Australië. Ik krijg tijdens de reis altijd een “ik mis iedereen verschrikkelijk” moment waar ik even doorheen moet.

Dan landen we op Sydney en is het best weer snel gegaan. Op Schiphol letten ze niet op etenswaren die je meeneemt, in Sydney is dat heel anders. Je mag alleen drop, snoepjes, koffie e.d. in de originele verpakking meenemen en dan moet je dat aangeven bij de douane. Van de schoenen in je bagage moeten de zolen brandschoon zijn, naar de zolen van de schoenen die je aan hebt kijken ze niet eens.

Je moet een kaart invullen waarom je naar Australië komt, hoelang je blijft en waar je te bereiken bent, of je sportschoenen, planten, medicijnen, hout, zaden, vogels, vis, insecten, honing, schelpen, gekookt of ongekookt eten in je koffer hebt en of je tuberculose of een strafblad hebt.

Dan willen ze nog weten of je op een boerderij bent geweest, contact hebt gehad met een koe, kip of schaap, in de wildernis bent geweest of in aanraking met een stromende rivier of een meer. Tot slot of je in de afgelopen 6 dagen in Afrika, Zuid of Centraal Amerika of op de Caribbean bent geweest. Ze vragen niets over Zwanenburg dus vul ik overal NO in en ik mag doorlopen.

Dan komt er opeens een hond naar mij toe, die snuffelt wat aan mijn koffer en mijn broekspijp. Ik hou mijn adem in, hoewel ik helemaal niets bij me heb wat niet mag, is het toch een spannend moment. Ik heb wel 24 uur gereisd dus dat beestje zal best een luchtje ruiken maar gelukkig loopt hij door en mag ik ook verder.

Waar die Australiërs zo bang voor zijn, ik weet het niet. Ik heb zelfs een keer meegemaakt dat je door een gang moest lopen en zij keken op een scherm. Als je lichaamstemperatuur te hoog was zagen zij een rode gloed op het scherm en dat betekende koorts, dan ben je ziek en mag je niet verder. Dat was in die tijd van de varkensgriep en als je rood kleurde moest je eerst in quarantaine, net als de hond. Vreemde gasten die Ozzies.

In Nederland kom je ’s morgens aan en kun je het beste, om zo snel mogelijk in je ritme te komen, de hele dag wakker blijven. In Australië kom je ’s avonds aan en kunnen we na een paar uurtjes lekker naar bed. Jolanthe en Eric hebben 3 weken in ons huis gewoond bij Zara ons hondje en de katten. Als zij naar Nederland gaan pas ik op Luna, dat is hun hond. Heerlijk dat we elkaar zo kunnen helpen en dat je weet dat de dieren goed verzorgd worden.

Dit artikel is voor het laatst aangepast op: 22 juni 2012