REGIO |
25 november 2011
|
reageer
|
Door
ruby1, dichtbij-meeschrijver
ZWANENBURG - Ruby woonde naar al haar tevredenheid in Zwanenburg. Toch besloot zij, nadat het werk van haar man daarom vroeg, te emigreren naar Australië. Het bleek een hele stap te zijn. Want het leven down under verschilt ontzettend met dat in de Haarlemmermeerpolder. In een wekelijks feuilleton deelt Ruby haar ervaringen met de dichtbij.nl-bezoeker. Vandaag deel 7: huren in Australie
We hebben geluk dat Gerry zijn baas het huis eerst koopt en wij van hem gaan huren. Huren is in Australie niet te vergelijken met huren in Nederland. Als je in Zwanenburg huurt dan kan je schilderen wat je wilt, ophangen wat je wilt, je kunt alles doen wat je wilt als je het bij vertrek maar in goede staat achterlaat.
In Australie is dat heel anders! Je mag geen muren schilderen, geen spijkers of schroeven in de muur, de vloerbedekking moet blijven liggen, ook als die foeilelijk is. Je krijgt van de makelaar iedere 2 of 3 maanden controle. Heb je toch iets gedaan wat ze niet willen dan kan je er gewoon uit. Geen pardon! Bescherming als huurder heb je niet.
Huisdieren zijn bijna nooit toegestaan in een huurhuis, dat is in Nederland toch ondenkbaar! Mijn ouders die in een aanleunwoning aan de Sparrenlaan in Zwanenburg wonen mogen daar nog een hondje hebben! Niet dat het handig is als je 94 jaar bent maar het mag wel! Als je bij Sydney een appartement huurt mag je niet eens je wasgoed op het balkon hangen. Je kunt je toch niet voorstellen dat het in Zwanenburg niet zou mogen?
Wij mogen in het huis gewoon wel alles doen wat we willen, net zoals in mijn flatje in Zwanenburg. Ook mogen de huisdieren mee. Dat zijn dus 2 katten en een hondje.
Later komen de 2 katten van mijn zoon er nog bij.
Als je in Australie je huis wilt verkopen dan is het ongelovelijk wat de makelaar allemaal voor je doet. Iedere zaterdag is er open huis. De bewoners zijn dan weg en je kunt op je gemak het huis bekijken. Ze adverteren in een blad samen met andere makelaars en dat blad krijg je iedere week samen met het plaatselijke krantje zoals het witte weekblad, in de bus. Huizen staan hier maar heel kort te koop, in een paar weken zijn ze meestal al verkocht.
Na heel veel huizen te hebben bekeken vonden we het voor ons ideale huis. Aan een doodlopende straat met de vallei achter het huis waar ik met mijn hondje kan lopen. Ik heb mijn grasveldje, Gerry zijn zwembad en Emiel en Marieke hebben boven een complete verdieping waardoor iedereen zijn privacy zal hebben.
Het grote avontuur kan beginnen!
Dit artikel is voor het laatst aangepast op: 25 november 2011