REGIO |
21 oktober 2011
|
2
|
Door
ruby1, dichtbij-meeschrijver
ZWANENBURG - Ruby woonde naar al haar tevredenheid in Zwanenburg. Toch besloot zij, nadat het werk van haar man daarom vroeg, te emigreren naar Australië. Het bleek een hele stap te zijn. Want het leven down under verschilt ontzettend met dat in de Haarlemmermeerpolder. In een wekelijks feuilleton deelt Ruby haar ervaringen met de dichtbij.nl-bezoeker. Vandaag deel 2: De eerste trip naar de andere kant van de wereld.
Goed, we doen het! We zijn nog nooit in Australie geweest. Geen idee hoe het daar is en hoe het er uit ziet. Natuurlijk zie je wel eens wat op tv maar daar kijk je niet naar met het idee dat je daar ooit nog eens komt te wonen. We gaan er even kijken.
Sfeer
Gerry kan het bedrijf bezoeken waar hij komt te werken en ik ga de sfeer proeven, je hebt er iets mee of je hebt dat niet, zo werkt dat bij mij. Dat had ik ook toen ik in Zwanenburg ging wonen, het voelde gewoon goed. Is dat gevoel er niet dan wordt het niets.
Eerst vlieg je van Amsterdam naar Singapore in 12 uur, daar een uur of 3 wachten en de volgende vlucht naar Sydney duurt nog 7.5 uur. Je bent dus even lekker onderweg. De service aan boord is geweldig, een eigen tv met veel films en spelletjes en je probeert wat te slapen. Het is een lange reis, helemaal als je daar maar een weekje blijft.
Indruk
We logeren in het Olympic Park, hier zijn de olympische spelen gehouden in 2000, jeweetwel met Pieter van den Hoogenband en Inge de Bruijn. Na aankomst in het hotel, koffers op de kamer, korte broek aan en met de trein naar Sydney. Als je aankomt op Circular Quay en je ziet de Harbour Bridge (waar ze dat vuurwerk afsteken met oudjaar) en het Sydney Opera House dan ben je wel even stil (zelfs ik..) Het maakt een enorme indruk op je.
Wat ook meteen opvalt is hoe vriendelijk de mensen zijn en hoe relaxed. Heel grappig is dat, no worries mate! In Zwanenburg zijn de mensen ook heel vriendelijk maar het voelt daar toch anders. Alleen al de kleding, iedereen loopt in korte broek, teenslippers en niemand maakt zich druk over de laatste mode. Het is een heel ander straatbeeld dan dat ik gewend ben.
Wij zijn in de trein onze creditkaart verloren en ik laat mijn handtas op een terras staan. Niet zo raar als je net zo een reis achter de rug hebt met veel te weinig slaap. We worden zo lief geholpen en zelfs mijn tas is door iemand afgegeven aan het personeel, alles zit er nog in. Als ik in Zwanenburg mijn tas ergens zou laten staan geloof ik eerlijk gezegd niet dat ik hem nog terug krijg, hoewel...nou ja, misschien toch?
Lees ook deel 1 in deze serie.
Dit artikel is voor het laatst aangepast op: 20 januari 2012