Zon, regen, muziek en Mini's [VIDEO]

De Swetterhagerun wordt speciaal voor de bewoners van Swetterhage georganiseerd. Circa 130 Mini Coopers van allerlei soorten en maten komen vanuit het hele land en zelfs het buitenland, om met de bewoners een rit door Het Groene Hart te maken. Geheel vrijblijvend bezorgen tientallen vrijwilligers, politie, ondernemers en autodealers, de deelnemers een spetterende dag. Zo ook afgelopen zondag.

Onder een dikbewolkte lucht met af en toe wat spetters regen, verzamelen de chauffeurs van de Mini Coopers en de deelnemers zich op het terrein van Swetterhage. Een internationale collectie van mini's waaronder uit Belgie en Engeland. De Engelse mini behoort toe aan Neil Bayliss en voor de derde keer komt hij speciaal voor dit evenement over uit Engeland. Terwijl ik over het terrein loop spot ik opeens een open mini met een bakje daarachter. 'Die komt uit België en doet al jaren mee', weet Van Hartevelt mij te vertellen. 'En vanavond gaat hij terug naar België. En vooraan staat een mini van de politie, ook uit België.'

Rond 13.00 uur zet de stoet van 130 mini's zich al toeterend in beweging. Begeleid door acht motoragenten en verkeersregelaars, uitgezwaaid door vele inwoners, verlaten we met veel kabaal het dorp. Ik mag meerijden met Eric de Wijngaert. Hij is al vijf jaar de steun en toeverlaat van Walter. 'Hij doet zo veel voor die mensen en hij vraagt er niets voor terug', vertelt hij enigszins trots. 'Hij regelt alles met de knip dicht. Iedereen die meedoet, sponsort in nature. En na de rit is er voor alle vrijwilligers een barbecue. En het werkt, want we doen het al 17 jaar.' De Wijngaert rijdt al 12 jaar mee en hij vindt het nog steeds fantastisch. Onderweg breekt de lucht open en het zonnetje komt ons vergezellen. Onderweg zwaaien mensen naar ons en we bedanken ze door eens flink op de toeter te drukken en terug te zwaaien. En dat 130 keer ?

Na 30 kilometer komen we aan bij de stop in Rijpwetering. Ondertussen heeft de zon plaatsgemaakt voor de regen. We worden ontvangen op het terrein van de brandweer door Henk en Corrie Zonderop uit Rijpwetering. Evenals vorige jaren, hebben zij het eten en drinken verzorgd. Ook de wagen en geluidsapparatuur voor de optredens van Naomi en Will de Brouwer hebben zij geregeld en staan al klaar. Nadat iedereen wat gegeten en gedronken heeft, klinkt opeens door de regen de eerste muzieknoten van het optreden van Will. Sommige bewoners willen niets missen en klimmen zelfs daarvoor op het podium. Ondanks de hevige buien is het enthousiasme er niet minder om. Om mij heen zie ik dansende mensen, sommigen genieten heel stil en weer anderen zingen uit volle borst mee. Naomi en Will, die geen cent willen hebben voor hun optreden, krijgen spontaan een achtergrondkoor. Toch knap hoe Naomi door blijft zingen terwijl de microfoon bijna weggekaapt wordt of omdat iemand even wat wil zeggen. En terwijl de jonge artiesten op het podium meezingen en dansen, loopt Will tussen de mensen door. Enkele deelnemers willen even bij hem staan of even aanraken. Het kan allemaal. In de stromende regen onder een aantal paraplu's, zingen ze samen 'Onder moeders paraplu'. Voor Walter is het niet echt een pauze want veel deelnemers vragen zijn aandacht. Of het nu voor zingen, dansen of een praatje is, ze hebben hem even nodig. Na de optredens bedankt Walter alle vrijwilligers. Hij ontvangt nog een cheque van 100 euro van de Engelsman Bayliss. Die cheque krijgt al snel een nieuwe bestemming. Een groep op Swetterhage is een nieuw tuintje aan het inrichten. Met deze cheque kunnen zij weer plantjes kopen. Na een uurtje is het weer tijd om te gaan.

Kippenvel

Vlak voor Zoeterwoude maken we een U-bocht. 'En dat is heel speciaal, want je waant je even als een Koningin', vertelde Van Hartevelt een poosje terug. 'Je krijgt er echt kippenvel van.' Ik was dus een beetje voorbereid. Na de bocht, wij reden voorin, gingen alle registers open van toeters, bellen en zwaailichten. Alle mini's rijden langs elkaar heen en op deze spectaculaire manier bedanken ze elkaar voor hun inzet en deelname aan deze run. En ja Walter, ik kreeg ook echt kippenvel.

Eenmaal terug in Zoeterwoude wacht ons nog een ding: het bedanken van de politie-escorte. Door een haag van alle deelnemers en chauffeurs komen de acht politiemotoren het terrein oprijden, natuurlijk met de nodige sirenes en zwaailichten. Van Hartevelt bedankt het hoofd van deze groep, Hans Kasius. 'Zonder jullie kunnen wij dit niet', zegt een ietwat geëmotioneerde Van Hartevelt. 'Sterker nog, we kunnen het niet zonder elkaar, we hebben elkaar nodig. Dit jaar is het ons gelukt en volgend jaar doen we het weer. Bedankt!'

En zo komt een einde aan een mooie dag en kon ik zelf meemaken wat de Swetterhagerun is. Een geweldig initiatief waarvan de bewoners intens genieten, ieder op zijn of haar eigen manier. En daar doen we het tenslotte voor.

Kijk voor meer foto's in het foto-album Swetterhagerun 2012.