Colin van Gestel-Messiaen is dé jazzpromotor van Leiden

'Het gaat ver boven verwachting, vanaf dag één.' Sinds twee jaar zwaait Colin van Gestel-Messiaen de scepter bij De Twee Spieghels aan de Nieuwstraat, tussen De Burcht en Hooglandse kerk. Met gemiddeld vier avonden in de week live muziek is het 40-jarige jazzcafé nieuw leven ingeblazen.

'Ik programmeer 90-95 procent van alle jazz in Leiden. De jazz is heel breed, urban- en technojazz doe ik ook. Af en toe neem ik een zijweg, met latin, soul en een beetje funk.' Het publiek kan daarbij, naast het bekende biertje, rekenen op een keuze aan mooie wijnen. 'Ik ben een bevlogen Bourgogne-wijnliefhebber. Onze huiswijn komt daar vandaan, eigen import. In de Bourgogne ben ik kind aan huis.'

Maar de jazz staat op de eerste plaats. Als bijen op zoek naar honing, weten artiesten van heinde en ver de Leidse jazztempel te vinden. Colin: 'Meestal gaat het via via. Ze melden zich vanzelf aan of komen via een jamsessie. Soms staan er belachelijk goede artiesten hier op het podium. Scott Hamilton heeft hier regelmatig opgetreden. Laatst hadden we een Japanse saxofonist die door Europa aan het touren was. Op zijn vrije dag vloog hij vanuit Duitsland om hier te spelen. Zulke bizarre dingen maak je mee. Ik heb ze vanuit elk continent gehad.' De rijke Leidse jazzhistorie is hierbij de stuwende kracht. 'Leiden heeft veel goede jazzmuzikanten voortgebracht. Die willen een thuisbasis. Muzikanten als Frans Heemskerk en Karel Boehlee willen maar één ding: muziek spelen. Ik werk mee aan het voorbehoud van de Leidse jazzcultuur.' De sfeer in het jazzcafé is er naar. 'Het is hier klein, intiem en altijd ontspannen. Toch is er vaak ongelooflijk veel energie.' Muziekliefhebbers weten het naar waarde te schatten. 'Ik ben blij dat mijn vaste klantenkring niet tegelijkertijd komt', bekent hij met een bulderende lach.

Colin ervaart iedere dag dat muziek emotie is en dat De Twee Spieghels daarbij een unieke rol in de jazzwereld speelt. 'Gisteren nog, reed een auto vol met muzikanten langs. Ze stopte en namen een foto van de gevel. Omdat Ben Webster hier in 1973 zijn allerlaatste optreden heeft gehad. Hij sprak hier zijn legendarische woorden: I'm old and going, you are young and growing. Twee weken later overleed hij. Ik heb ze mee naar binnen genomen en een cd'tje van Webster opgezet. Eén van die mannen speelde mee op de piano. De tranen stonden in zijn ogen.'