ZORG & WELZIJN |
03 februari 2012
|
reageer
|
Door
Coolcat, dichtbij-meeschrijver
ALKMAAR - Ik denk er soms wel eens aan terug. Mijn eerste jaren in het onderwijs. Nee, niet als leerkracht, maar gewoon als kleuter. De hele dag spelen, liedjes zingen, kleien, schilderen, noem maar op. De wereld was niet groter dan de globe van vader, zo zong Rob de Nijs al eens.
Nu had mijn vader geen globe, maar mijn wereld eindigde toch echt bij het huisje van oma, een straat of tien bij ons vandaan. Verre landen waren mij onbekend, of het moest het Amerika van Berendbotje zijn en, oh ja, er waren ook nog ergens Moriaantjes, die waren me toch zwart.
Maar voor de rest leefde ik samen met mijn klasgenootjes vrij en blij in het kleine IJmuiden, zonder de last van de grote-mensen-problemen. Het enige bewijs van de prestatiemaatschappij was het veterdiploma. In de eerste jaren van de lagere school werd mijn wereld niet veel groter dan het Nederland op de kaart in de klas. Dat is tegenwoordig toch heel anders.
Konden wij nog even geloven dat baby’s door de ooievaar werden gebracht, of uit de holle boom bij Kraantje Lek kwamen. Tegenwoordig moeten onze peuters al op de hoogte zijn van alle seksuele ins en outs, inclusief de bloederige details van de bevalling, nog voor we ze hebben verteld dat Sinterklaas niet uit Spanje komt. Ze zijn maar amper uit het ei en ze worden al overgoten met onze wereldproblemen. Ik weet nog goed dat mijn dochtertje van zes huilend thuis kwam, omdat de juf had verteld dat de ozonlaag te dun werd. Wat moet zo’n kind met die gegevens? Het hoort bij de projecten die wij over de gehele school doen, was de uitleg. Steeds meer heb ik mij in die jaren verbaasd over de onderwerpen die bij onze pulletjes van amper zes, zeven jaar naar binnen werden gestampt.
Het kan niet gekker heb ik altijd gedacht, maar ik heb mij vergist. Onlangs hoorde ik op de radio een leerkracht zeggen dat het goed is als kinderen van zes jaar een Cito-toets afleggen over hun kennis van de maatschappij. “Daar zullen ze later veel profeit van hebben,” beweerde ze. Over een beter taal- en rekenonderwijs zweeg zij. Ja, op die momenten heb ik medelijden met de kontkruimeltjes van deze tijd en denk weer terug aan onze eigen eerste jaren in het onderwijs, toen onze wereld eindigde langs het tuinpad van onze vaders.
Wim Maas
Dit artikel is voor het laatst aangepast op: 03 februari 2012