De informatie op deze pagina wordt u aangeboden in samenwerking met

Duinbericht: Zo gewoon en toch weer niet

(Foto: boswachter)
1 / 1
zoom out

ALKMAAR - Begin negentienhonderd waren er maar enkele duizenden broedparen in ons land. Daarna liep het aantal gestaag omhoog.

Nu is het hier en daar een plaag, vooral in steden en dorpen langs de kust. Waar de zilvermeeuwen, want hier gaat het om, vroeger vooral in de duinen broedden zijn ze nu te zien in de bebouwde omgeving. Vooral op industrieterreinen, platte kantoordaken, in goten en op flatgebouwen. Verdreven door de vos? Gebrek aan voedsel? Andere leefbehoeften? Wie zal het zeggen. De vos kan wel van invloed geweest zijn op het verdwijnen uit de duinen, maar er zijn dan weer andere soorten vogels voor terug gekomen. Waar de zilvermeeuw broed is geen plaats voor andere vogels of andere meeuwensoorten. Ze zijn nogal agressief, roven eieren en pullen van andere vogels en eigen soortgenoten.

Het is een mooie grote vogel, witte kop, staart en onderkant. Roze poten, zilvergrijze vleugels en bovenkant, met een rode vlek op de onderste, grote gele snavel. Het duurt vier jaar voor de vogels dit verenkleed hebben. De eerste jaren zijn ze bruinachtig wat langzaam verandert in wit. Ze eten van alles, wormen, mosselen, kokkels, krabbetjes en afval. Zilvermeeuwen vissen zelf niet maar eten wel visaas en visafval, wat ze echt naar binnen schrokken. Dertig procent van het voedsel bestaat tegenwoordig uit afval. Ze trekken vuilniszakken leeg en leven op vuilnisbelten.

Vrouw meeuw neemt het initiatief bij het zoeken naar een geschikte man. Zij gedraagt zich onderdanig naar de grotere, iets agressieve man. De man wil geen grotere vrouw of een vrouw die zich groot voordoet. Ze speelt verschillende mannen tegen elkaar uit voor zij de ware kiest. Ze blijven dan wel hun hele leven bij elkaar. In de winter gaan man en vrouw ieder een kant op en leven ze apart. In het voorjaar zoeken ze elkaar op, elkaar herkennend aan hun geluid. Knuffelen, paren, leggen eieren en brengen jongen groot. Die jongen tikken tegen de rode vlek op de snavel als ze honger hebben, en dat hebben ze altijd. De oude braakt voorbewerkt voedsel uit en het jong schrokt dat naar binnen.

Het lijkt een gewone vogel maar is bijdehand en trouw. Laat geen afval slingeren, voer ze niet, neem ze voor lief en ga van ze houden.

Ben Hopman, boswachter.

Dit artikel is voor het laatst aangepast op: 10 december 2012


Plaats een nieuwsbericht
Facebook
Heb je nog geen account? Registreer
Wachtwoord vergeten? Klik hier
Agenda

meer agenda »

Registreer je nu voor de nieuwsbrief

en blijf op de hoogte van het nieuws uit jouw regio
Registreer je nu voor de nieuwsbrief
en blijf op de hoogte van het nieuws uit jouw regio.
Dichtbij X
  • Wekelijks

    Ontvang elke vrijdag het nieuwsoverzicht van jouw regio
  • Dagelijks

    Elke dag het laatste nieuws uit jouw regio
  • Nieuws alert

    Direct op de hoogte van grote gebeurtenissen in jouw regio