'Het kan zo weer gebeuren'

Strandvonder Willem de Rover (67) uit Camperduin geeft de moed niet op. Blijft scherp wanneer een extreem lagedrukgebied er aan zit te komen. Windkracht 9 uit de west met uitschieters van honderd kilometer per uur. Dan gaat de kraag omhoog, de strandfiets uit de schuur. Vanaf de punt van zijn stoel een bakkie koffie, in het voorbijgaan een vlugge zoen voor zijn vrouw Tiny. En weg is ie. Maar er zijn ook dagen dat hij een telefoontje afwacht. Een vroege strandjutter kan hem voor zijn. En dat gebeurde vrijdag 9 december. Schoorlaar Piet Winder aan de lijn. Westerstorm, hoog water. "Een boei op strand. Effe voorbij de Kerf". Piet is de aangever en aast op een premie. "Ik kom eraan", roept Willem. (Het vervolg, de berging van het gevaarte, stond beschreven in de Duinsteek van vorige week)

Simon Gutker

Willem de Rover is sinds 1984 strandvonder van Schoorl. Hij volgde in dat jaar Simon Gutker op, die in 1921 zijn loopbaan als strandbaas begon en wiens eerste klus de stranding van de Prince George was. De Engelse Kruiser, waarvan de resten bij laag water nu nog zichtbaar, sloeg op de Hondsbossche zeewering. De bemanning werd gered maar het schip was rijp voor de sloop. Simon Gutker was met zijn 87 jaar nog de oudste actieve strandvonder van onze vaderlandse kust was. Het waren 63 jaren van spanning en sensatie. Gutker kondigde telefonisch zijn ontslag aan bij toenmalig burgemeester Cor Bernard. De Commissaris van de Koningin in Noord- Holland ging akkoord. Een levenswerk werd afgesloten

Fervent jutter

Simon had eerder een gesprek van zijn buurman Willem de Rover, toen nog een fervent jutter, die het niet zo nauw nam met de zee- en strandregels. Hij nam de uitdaging aan maar moest daarmee ervaren dat zijn jutvrienden van de ene op de andere dag zijn tegenstrevers werden. Alleen op papier overigens. In de praktijk veranderde er niets in de goede verstandhouding en gemoedelijkheid tussen de vonder en de vinders. Heel wat aanspoelsels zijn decennia lang illegaal verhuisd naar de thuishaven van de strandjutters. En omgezet in hekwerken, hondenhokken en schuurtjes. Allemaal binnen de legale perken.

Zoektochten

De zoektochten tussen branding en vloedlijn hebben al decennia lang aan romantiek ingeboet. De tijden zijn voorbij dat het brood van de jutter van het strand kwam. Gezinnen hoeven er niet meer van te leven. De oogst is, op enkele uitzonderingen na, gebleven bij zeewier en stookolie. Deklasten gaan niet meer overboord. Het vrachtverkeer op zee heeft de zaakjes aan boord beter geregeld dan ooit. Er stranden geen schepen meer. De navigatie is optimaal. Hooguit een bemande catamaran of reddingsloep aan de Hondsbossche of op een strekdam. Bruinvissen en zeehonden, dood of levend, doen ook de stranden aan. Daarvan krijgt de strandvonder ook graag melding.

Koeien

Voor Wim de Rover is het destijds allemaal begonnen met de berging van een aantal aangespoelde koeien bij Camperduin. Te zwaar voor Simon Gutker. Twee jaar later, in augustus 1986, belde Schoorls jongste- maar inmiddels veel te vroeg overleden jutter Mike Kleijer (13) de strandvonder uit zijn bed. Het was half vijf in de ochtend. Een boei van maximale omvang bij Hargen aan Zee. Wims' eerste grote berging. Er werd meer geborgen van de zeewering en het strand tussen Camperduin en Schoorl aan Zee. Het meeste kwam, via de verzekering, terug bij de rechtmatige eigenaar. Maar voor de hobbyisten en verzamelaars bleef nog genoeg over. Jutter Henk Snip uit Groet stelde er een museum van samen.

Kont niet keren

Willem de Rover brengt de bezoeker naar zijn zolder waar je je kont nauwelijks kunt keren. Duizend en meer aanspoelsels van alle wereldzeeën. Van honderden boeien in allerlei maten tot zelfs een het karkas van een ontlede bruinvis. En van een met de hand geschreven brief in het Japans tot schoenzolen door de strandvonder bekleed tot narren en clowns.

Samen met zijn overvolle fotoalbum biedt de zolder aan de Munnikenweg in Camperduin gedenkwaardige herinneringen aan een zeeleven in de branding.