“Als voorgerecht hebben we vandaag een fazantenpaté, geserveerd op een compote van veenbessen of een terrine van lichtgerookte vis met wat schaaldiertjes zoals Hollandse garnalen, langoustinestaartjes en gamba’s op een rucola sla met een mosterddressing,” vertelt Eric Muller, onze gastheer. “En als tussengerecht heb ik coquilles Saint Jacques met asperges, in een bieslook beurre blance of ravioli gevuld met poule de Bresse, oftewel een Franse scharrelkip, met een truffelsaus. Dan kunt u nog kiezen uit een hoofdgerecht: een Ierse lamsrug, op lage temperatuur gegaard met lamsjus en groene asperges en bimi’s, een nieuw soort broccoli, of gebraden hertenrugfilet met winterse groenten: koolraap, wortelen en spruitjes.” Klinkt helemaal goed. 

Antiek stokpaardje
“We nemen gewoon een van ieder gerecht en proeven wat van elkaar,” opper ik. Ik wil eigenlijk helemaal niet kiezen namelijk. In mij schuilt een monstertje, dat gewoon alles wil. Gelukkig stemt mijn tafelheer in. Over de wijn hoeven we ook niet lang na te denken. Eric stelt voor ons een wijnarrangement samen. Dat betekent dat we nu even lekker rustig aan ons broodje met roomboter en aperitiefje kunnen gaan zitten. Als mijn tafelheer even naar het toilet is, kijk ik eens rustig om me heen. ’t Stokpaardje is een lust voor het oog. Aan de muren grote schilderijen van bloemen in vazen en zelfs een antiek stokpaardje.

Kinderspeelgoed is van alle tijden toch min of meer hetzelfde, mijmer ik. In gedachte zie ik mijn zoontje van twee er al mee door de kamer rennen, roepend: “Ik rijd op een paard! Ik rijd op een paard, mama!” Even later is tie natuurlijk weer een tijger. Zo gaat dat met die levendige fantasie.

Zilveren stolp
In het midden van de zaak staat een grote houten tafel, vol flessen in allerlei vormen en maten. De tafeltjes rondom zijn mooi strak gedekt. Wit tafellaken, twee grote wijnkelken, tafelzilver, grote witte staande servetten in een mooie punt, kaarsen en een spiegel bij de tafel in de hoek. De gerechten worden opgediend met een mooie zilveren stolp, die er op tafel af wordt gehaald. “Tadaaa!” ben ik geneigd te zeggen, als ik het prachtig opgemaakte voorgerecht zie. Gelukkig houd ik me in.

Bij de terrine van lichtgerookte vis met schaaldiertjes, krijg ik van Eric een Chenin Blanc Vigonier, uit Franschoek, Zuid-Afrika van het huis Bellingham. De wijn smaakt lekker naar mineralen en combineert heel goed met de visterrine. “Ton heeft gebruik gemaakt van pressie om de terrine te creëren. Er is dus geen gelei aan te pas gekomen. Dat maakt dat de terrine heel puur smaak is,” zegt Eric. De terrine is werkelijk goddelijk. Met name de smaak van de rivierkreeftjes komt goed naar voren.

Goddelijk wijnarrangement
Mijn vriend doet zich te goed aan de fazantenpaté. Hij krijgt daarbij een Oosterijkse Icewine, van het huis Dime van de Gruener Veltlinger. “Mmm.. ” mompelt hij, “Die wijn is zo lekker zoet, het is bijna een dessertwijn. Daar was ik nou nooit opgekomen.” Ik knik. “Zoet combineert goed met paté. Vandaar ook de bessencompote on the side,” zeg ik. “Je kunt alleen beter van licht naar zwaarder eten, dus met de visterrine beginnen.” Deze opmerking komt echter rijkelijk laat. Het voorgerecht is zo lekker dat hij de paté al bijna op heeft gegeten. Gelukkig is er nog wel genoeg om nog een paar hapjes te proeven.  

Eerlijk zullen we alles delen…
Eric merkt op dat we ons niet aan ons voornemen houden om de gerechten te delen, en komt met een oplossing. Het volgende gerecht, de Sint Jakobsschelpen met asperges in een witte bieslooksaus, brengt hij met twee bordjes. “Bij de Jacobschelpen heb ik voor jullie een witte sauvignon uit Friuoli, uit Noord-Oost Italië, die smaakt een beetje naar buksus en riebes, heel klassiek sauvignon,” zegt Eric als hij ons volgende glas inschenkt. Ik zit te genieten. De wijn stijgt me helaas wel snel naar de kop. Daarom vraag ik Eric bij het volgende gerecht, de ravioli toch maar mijn halfvolle glas mee te nemen. We krijgen toch een nieuwe wijn erbij: een wijn uit Sardinië, Canonau di Sardegna. Wat een feest. De saus bij ravioli gevuld met poulle de Bresse is gemaakt van verse truffels. “Daar ben ik helemaal dol op,” zeg ik verheugd. “Het is een mooi gerecht inderdaad,” antwoordt Eric met een brede glimlach.

Ierse lamsrug
Als het hoofdgerecht aan de beurt is, zegt  Eric streng dat het niet verstandig is dat bord halverwege te delen, omdat dit ten koste gaat van de smaak. En het is ook niet handig te serveren. Dat doen we dan ook niet. Ik neem de Ierse lamsrug, met jus en groene asperges en bimi’s, en mijn tafelheer de gebraden hertenrugfilet met winterse groenten. Eric schenkt er nog een wijntje voor me bij in. “Bij het lam hoort deze wijn uit Portugal uit de Duro vallei, die heet Grasto. Het is een wijn van vier verschillende druiven: de touriga nacional, touriga franca, tinta roriz, en tinta barocca.” De druiven zijn beslist niet van arren moede gemengd, merk ik op na de eerste slok. Dit feestje in je glas is precies de bedoeling.

Italiaanse wijn met vakantiegevoel
Bij de hertenrug komt een Hertenrug een Monte Pulciano D’Abruzo, die ook niet te versmaden is. “Abruzo, dat is een wijngebiedje ten oosten van Rome, bij de Adriatische zee,” zegt Eric. Ik zie meteen beelden van een zonnig vakantie oord voor me, en zweef weg in gedachte. Wat hebben we het toch goed, bedenk ik me.

Gratis wijncursus
Als mijn vriend na het hoofdgerecht laat weten dat hij het voor gezien houdt, ben ik de enige die een dessert besteld. “Er is keuze uit een crème brulee met huisgedraaid vanille ijs, of een warm taartje van chocola. Dat is een lopend chocoladetaartje, waarbij de buitenkant gestold is en de binnenkant zacht, met daarbij een gember parfait,” legt Eric uit. Ik ga voor de crème brulee. Bij de eerste hap roep ik echter met verrukking uit: “Dit moet je proeven!” En ik duw mijn verzadigde disgenoot enthousiast een lepeltje onder de neus.

De crème brulee is heerlijk, precies zoals een crème brulee hoort te zijn. Hij fietst er ook lekker in met de late harvest Tokaij die Eric erbij heeft geserveerd. “Van de vermint druif uit het Hongaarse Tokaij gebied. Mensen denken vaak dat Tokai een druivensoort is, omdat het soms zo op een etiket staat, maar dat is helemaal niet zo,” zegt Eric. Ik heb het gevoel dat ik bij het menu een gratis wijncursus krijg en zuig alle informatie graag op. Hopelijk kan ik er nog eens indruk mee maken, als mijn geheugen me tenminste niet in de steek laat.  

Handgemaakte bonbons
Mijn tafelgenoot vergrijpt zich – ondanks de eerdere aankondiging dat hij ‘vol’ zou zijn- aan de handgemaakte chocolade en koekjes. “Wat leuk, het zijn ienemienie weespermopjes!” zeg ik. Er liggen ook nog witte chocolaatjes met noot, donkere blokjes fudge en zelfs lavendelbonbons en een bonbon met zongedroogde tomaat. Heerlijk bij de koffie. Van mij kan dit diner oneindig door gaan.

Tekst: Daniëlle Smaling