ZORG & WELZIJN |
07 juli 2011
|
reageer
|
Door
buttner@2divorce.nl, dichtbij-meeschrijver
ALKMAAR - [Ingezonden] Het maken van afspraken rondom ouderschap zijn voor een scheidend echtpaar vaak doordrenkt van emoties. De grootste valkuil bij het maken van afspraken rondom een scheiding, is dat scheidende stellen vaak tijdens, maar ook nog na hun scheiding, het gedrag vertonen dat ze tijdens hun huwelijk ook al hadden.
Dat dit niet meer werkt lijkt evident; tenslotte hebben de twee verschillende belangen gekregen, ze volgen als het ware een andere agenda. Het is dan ook de taak van een goede scheidingsbemiddelaar om de belangen van beiden partijen in de gaten te houden. Iets dat niet altijd een makkelijke taak is.
Als voorbeeld kunnen we de volgende casus nemen:
Mevrouw van Kamp is een labiele, kwetsbare vrouw, die gewend is om de aardige, maar toch ietwat dominante en drammerige meneer van Kamp, altijd gelijk te geven. Ze is na twintig jaar huwelijk gewend geraakt om te vertrouwen op zijn oordeel, tenslotte heeft hij het beste voor met zijn gezin. Na de scheiding wil meneer van Kamp echter de volledige voogdijzorg over de kinderen. Ook wil hij in het huis blijven, zodat hij zijn leven precies zo kan voortzetten als hij gewend was. Beter voor hem, beter voor de kinderen. Dit betekent echter wel dat de kinderen maar een avond per week bij mevrouw van Kamp kunnen eten. Ze woont inmiddels zelf in een kleine eenkamerappartement, dat, volgens hem, te klein is om de kinderen te laten slapen. Zelf geven de kinderen wel aan dit heel graag te willen. Het is meer dan duidelijk dat mevrouw van Kamp niet goed in staat om voor haar belangen op te komen en hier ligt dan ook het werk van de scheidingsbemiddelaar.
Tijdens de gesprekken, die niet altijd even gemakkelijk verlopen, gaat meneer van Kamp uiteindelijk toch accepteren dat er geen goede zorgverdeling is en dat dit met name schadelijk is voor de kinderen. Hierin ligt een grote verantwoordelijkheid van de scheidingsbemiddelaar. Deze moet dit duidelijk zien te maken, zonder enkele vorm van partijdigheid.
Tevens lukt het mevrouw van Kamp steeds beter om aan te geven hoe zij de dingen zou willen aanpakken. Al snel gaan de neuzen dezelfde kant op staan. Meneer van Kamp ziet nu ook de voordelen in van een betere zorgverdeling: voor hem, voor haar, en niet in de laatste plaats voor de kinderen. Na goed en veel praten ligt er uiteindelijk dan toch nog een goed ouderschapsplan op tafel. Een waar iedereen, de ouders en de kinderen, zich goed in kan vinden.
Dit artikel is voor het laatst aangepast op: 08 juli 2011