In mijn onschuldige blonde enthousiasme dacht ik een leuk idee te hebben, een ballonnen wedstrijd.
Op dit moment ben ik samen met andere vrijwilligers druk bezig met de organisatie van de gezinsdag 2012, die plaats vind in het najaar. Het oplopen van brandwonden heeft niet alleen effect op het kind, tiener of jongeren zelf, maar ook op zijn omgeving. Daarom organiseert Stichting Kind en Brandwond
Gezinsdagen. Hier staat lotgenotencontact centraal, met name voor de ouders. Maar plezier met elkaar staat voorop voor de kinderen, tieners en jongeren met brandwonden en voor hun broertjes en zusjes.
Het leek me leek voor de jongere kinderen om een ballonnen wedstrijd te houden. Ik vind het altijd wel mooi, ballonnen oplaten. Zowel bij vrolijk als bij verdrietige momenten. Ik vroeg dus hulp op Twitter. Aangezien we voor de organisatie afhankelijk zijn van sponsoren kon ik wel wat hulp gebruiken, ik tweette: Ik heb op 22 september a.s zo'n 250
#ballonnen nodig gevuld met helium voor
@kindenbrandwond tips?
#sponsor? :-))
#dtv
De hashtag
#dvt, durf te vragen, is dan handig op twitter. Durftevragen is een initiatief die mensen in verbinding stelt waardoor dingen makkelijker en sneller lukken. Het kan onder andere gebruikt worden op twitter door
#durftevragen aan je vraag toe te voegen, vaak afgekort als dvt. Het levert altijd wel reacties op. Maar in dit geval andere dan ik verwacht had.
*
@tinavanslot @BiancaHabing @kindenbrandwond ballonnen zijn een ramp voor t
#mileu. Worden o.a.door zeevogels als voedsel gezien.
#plasticsoep.
*
@zorgsector @BiancaHabing @kindenbrandwond Waarom die milieuverontreiniging voor kinderen met brandwonden?
#heliumballonnen
Maar ik kreeg ook veel reacties van mensen die me tips en adressen gaven. Ik kreeg zelf en aanbiedingen per mail. Ontzettend leuk als anderen met je meedenken. Een medium als Twitter maakt dat heel gemakkelijk. Nu had ik de kanttekeningen die sommigen maakten over de schade aan het milieu naast mij neer kunnen leggen, maar ik heb daar dan weer last van hè. Ik voelde me zelfs een beetje dommig, dat ik niet wist hoe vreselijk slecht ballonnen wel niet zijn. Maar laat ik eerlijk zijn, ik had ook zoiets van: “kom op zeg, kan dan niets meer”.
Ik scheid me de hele week al in de rondte. Papier, groen, plastic, batterijen. Keurig het nietje uit het thee zakje. Geen chloor in de WC en eindeloos onkruid trekken. Maar er zijn momenten dan knapt er iets in me. Alsof mijn eierstokken ineens een acute stroom van overactieve schoonmaak hormonen naar mijn brein sturen. Dan ben ik het zat. Dan denk ik, kom op met dat gif en chloor, ik blijf aan de gang.
Zijn er überhaupt milieu veilige ballonnen? Iemand opperde ook om te kijken naar alternatieven. Wel ballonnen maar ze niet oplaten. Hmm, dat is net zoiets als een ijsje en er niet aan mogen likken toch? Kortom ik heb jullie hulp nodig.
Kun je anno nu nog een ballonnen wedstrijd organiseren of is dat helemaal uit de tijd en kan het niet meer inzake ons milieu? Wat vinden jullie? Zijn er alternatieven? Want als de hormonen weer neerdalen dan komt de redelijkheid vaak wel weer terug en werk ik graag mee aan een schone wereld voor de volgende hevig hormoon producerende generatie.
@BiancaHabing staat bekend als een twitterend wicht. Ze werkt in het Brandwondencentrum in Groningen en daarnaast is ze actief voor www.kindenbrandwond.nl Daarnaast beleeft ze veel twitteravonturen en soms ook nog in het echt. En ze is blont. Daarom heet haar wekelijkse bijdrage op dinsdag aan Stadslichten: #twicht.