De Nieuwe Man en een stukje geluk

De hele dag regent het gestaag door in Appingedam. Tot vlak voor het moment waarop wij in de auto stappen om naar de Langerijp te rijden er ineens geen druppel meer valt. Verkeersregelaars wijzen ons een parkeerplek en verwachtingsvol lopen we over het pad richting de locatie waar het muziektheater De Nieuwe Man zal plaatsvinden. Onderweg worden we aangenaam verrast door figuranten die in twintigste eeuwse kledij langs de kant staan voor te lezen uit het meesterwerkje van Thomas Rosenboom. Het zorgt ervoor dat de sfeer er al goed in zit als wij de oude boerenstal binnenstappen om even later met een bakje verse koffie tussen de overige bezoekers te gaan staan wachten tot de deuren naar buiten opengaan. Ondertussen praten we met mensen die van heinde en ver naar het Groninger land zijn gekomen om dit spektakel mee te maken. Overal is aan gedacht. Je kunt een deken pakken om mee te nemen naar de tribune. Het plastic zeiltje tegen de regen blijft onaangeroerd in mijn tas. Niet nodig, het is ineens schitterend weer.

We zitten vrijwel vooraan en zodra scheepsbouwer Bepol begint te spreken breekt de zon door de grijze wolken. Je waant je bijna in de tijd die Rosenboom zo beeldend heeft omschreven.
Het stuk heeft geen aanloop nodig. Dankzij het originele decor, inclusief spoorrails waarop de podia kunnen worden verreden, het meeslepende spel, de mooi gezongen liedjes en de prachtige omgeving, word je al gauw meegenomen in de machtsstrijd tussen Bepol en zijn meesterknecht Niesten. Geboeid volg ik Agaath, de krachtige vrouw van Bepol en hun onzekere dochter Ilse. De scènes tussen Bepols dochter en Niesten zijn vooral na de pauze aangrijpend en heftig. Het scheepsbouwerstrio Bodewes, Pattje en van Diepen zorgt met hun grappige dansjes en Gronings gemopper voor een komische noot. En ook de vele figuranten en de fanfare stemmen vrolijk. Het stuk verveelt geen seconde en af en toe dwalen mijn ogen af over de velden, richting de ondergaande zon en de nevel die laag boven het land hangt. Via een bruggetje wordt het schouwspel zo nu en dan uitgebreid naar het weiland aan de overkant van de sloot. Het geluid draagt ver genoeg om de stem van Bepol overal te kunnen horen. De sloot leent zich overigens ook prima om met een boot vol materialen naar de werf te varen.

Een uitverkochte voorstelling en een daverend slotapplaus. Geheel terecht naar mijn mening. Terwijl ik in de verte een eend hoor kwaken, bedenk ik mij hoe bijzonder het is om hier in dit schitterende landschap zomaar te mogen genieten van een muziektheater. En dat maar vijf autominuten vanaf de plek waar ik woon. Het besef ontroert me. Ik heb het gemist, de Groningse klei onder mijn voeten. Het is hier goed aarden. Een stukje geluk op een doordeweekse avond aan de Langerijp.