Een paar weken per jaar doe ik het, dan verlaat ik geheel vrijwillig mijn huis en haard. Maar voordat het zover is maak ik onzinnig genoeg eerst mijn huis zo gloepens goed schoon dat het blinkt om vervolgens in de weer te gaan met haringen en scheerlijnen. Kamperen, genieten van de natuur, maar ik laat natuurlijk niets aan het toeval over. Gezien de weersverwachtingen van afgelopen weekend nam ik geen enkel risico. Zwaar flanellen hoeslakens, isolatiematjes, winterdekbedden.
Maar ook zonnebrandcrème, anti mug, citronella kaars, EHBO tas, nagelgarnituursetje, draad en naald, veiligheidspelden. Niet te vergeten een eigen wifi punt om mocht het nodig zijn ten allen tijde een S.O.S tweet te kunnen verzenden. ( met dank aan
@droam). De meiden vishengels mee, onze vrienden zorgen voor een bootje en peddels en aangenaam gezelschap.
Toen de barre tocht. Zon 20 minuten zuid-oostwaarts afdalen met onze benzine aangedreven survival machine bracht ons ter plaatse, man wat n mooi plekkie! Ook hier was er natuurlijk een grondige winterinspectie aan vooraf gegaan, we wilden natuurlijk wel met “de bek in de zon.” De kofferbak was nog niet open of het eerste welkoms drankje werd geschonken in een achtergrond van mooie heldere regen druppels en keiharde Hollandse wind. Man man wat een koude start van ons kampeerweekend. De skottelbraai werd in de storm en bittere kou heldhaftig bediend door mijn jongste dochter en mijn oudste trotseerde intussen stoer een heftige aanval van griep bacillen en ze bleef nog lachen ook, kortom meer dan trots op mijn meiden.
Eenmaal gesetteld ga je dan natuurlijk op verkenning uit in de bush. Geloof het of niet, je hebt het direct door. Je ziet het op afstand, er is slechts een kort begrijpend knikje voor nodig en dan komen de bevestigde woorden “Moi”. Grunningers, Drenten, je herkent ze overal. Al met al zat het weer geweldig mee en zelfs ik, soms heftig mopperende miep, genoot van de heerlijke dagen. Ik overleefde een massale uitbraak van de meikever en ik nam domweg voor lief dat mijn luchtbed 10 cm te kort was. Ik kon er voor kiezen om mijn hoofd te laten afhangen, maar aangezien ik schat dat mijn hersenen een toch redelijk grote omvang hebben, ondanks mijn blond zijn, besloot ik dat het beter was om mijn voeten te laten bungee jumpen gedurende de nacht. Ook geen kans op drukplekken en zo ja, daar let ik als voormalig wijkzuster natuurlijk op. Ook in het toiletgebouw nam ik alle voorzorgsmaatregelen om contactletsel te voorkomen. Het blijft een uitdaging om in zon sanitaire unit zo min mogelijke contact te maken met alle oppervlakken. Na een heerlijk lang weekend, keerden we terug naar de warmte en het comfort van thuis. De gewone dingen van je huis waardeer je dan weer zo.
Een paar dagen eerder zag ik ook twee stoere meiden. Ze zaten met hun ouders in een tentje in Ter Apel. Zij hebben geen huis en haard om naar terug te keren.
Het maakt me soms zo verdrietig.
Ik volgde onderweg naar huis, na de eerste dag weer werken, een discussie over eventueel weer 40 uur werken of een vakantiedag inleveren. “Dat zijn onze rechten”, hoorde ik iemand zeggen. Ik denk dan, we beseffen soms niet eens hoe ongelofelijk veel rechten wij hebben. Ik zou niet graag in hun schoenen staan, zij die de moeilijke keuze maakten. Huis en haard verlaten, dat doe je niet zomaar...
@BiancaHabing staat bekend als een twitterend wicht. Ze werkt in het Brandwondencentrum in Groningen. Daarnaast beleeft ze veel twitteravonturen en soms ook nog in het echt. En ze is blont. Daarom heet haar wekelijkse bijdrage op dinsdag aan Stadslichten: #twicht.