REGIO |
19 januari 2012
|
reageer
|
Door
MaartenPeetsma, dichtbij-meeschrijver
Afgelopen maandag was een blauwe. IIle vrieskou, een blauwe hemel, zon. Zelfs op een vleugje depressiviteit kon ik me niet betrappen. Lachend trok de maandag aan me voorbij. Gelukkig gaan we maandag in de herkansing. Dan is er namelijk weer een blauwe maandag. U leest het goed. Men is het dit jaar, evenals vorig jaar overigens, niet eens over de exacte datum waarop we ons met zn allen tegelijk knap rot zouden moeten voelen. Allemaal quatsch dus.
Morgen sta ik, zo tussen die blauwe dagen door, heel even stil bij het feit dat ik aan mijn 29ste levensjaar begin. Vorig jaar realiseerde ik me op mn verjaardag terdege dat het wel eens een moeilijk jaar kon worden, dat 28ste levensjaar. Een prestatie van formaat dus als ik het haal. Zeker als ik denk aan de lijst van hen die dat nooit hebben mogen meemaken: Jimi Hendrix, Kurt Cobain, Jim Morrison, Amy Winehouse, Janis Joplin.
Nu zit ik in de veilige zone, code groen vermoed ik, en prijs ik me daarmee gelukkig. Van een wensenlijstje voor morgen is dan ook geen sprake. Het meest verheug ik me op de oneindige verscheidenheid aan verjaardagszoenen.
Eigenlijk begint dat genieten van de variatie aan felicitaties al met de verjaardagshand. Slap, droog, stevig, klein, klam, kolenschop. Tijdens de handdruk wordt door de meesten de felicitatie uitgesproken. Gelukkig kiezen slechts enkelingen voor de ongemakkelijke hand-gefe-kus-li-kus-ci-kus-teerdmethode. Na de handdruk, of eigenlijk vaak tijdens, breekt voor de vrouwen het moment aan. Er moet door hen – ik ben jarig, ik ontvang alleen – een move gemaakt worden. Het begint met een stapje in mijn richting, licht voorover hellen. Dan komt het moment van de wangkeuze. Een keuze die we, nauwelijks waarneembaar, vaak met onze ogen van te voren aangeven. (De eerlijkheid gebiedt mij te zeggen dat ik altijd links begin, voor de ontvanger rechts, met in mijn achterhoofd de Bassie & Adriaan liedtekst:
“Kijk links, kijk rechts en nog een keer, als je oversteken moet.” Telkens weer. Ik kan er niets aan doen) Als het proces van wangkeuze niet soepel verloopt, is dat vaak het startsein voor een ongemakkelijke en ook wel komische paringsdans. Maar is de juiste wang uiteindelijk gevonden dan volgen de kussen: een licht wangwrijving, smakken, natte lebbers, te dicht bij je oor, bijna op de mond, droge lippen, luchtkussen, ploppen, strak getuit of ontspannen rond.
Ik heb eigenlijk geen wensen.
Alleen een paar van die natte smakkers.
Kwats!