Twicht 2: Twitter geeft organisatie een gezicht

Het weggooien van een brandende peuk zou de oorzaak zijn. De man of vrouw werd al een lafaard genoemd en al bijna gezocht. Snel ging het bericht over Twitter en de media namen het al snel over. Bij de eerste tweet breek je een been, 100 tweets verder ben je dood. Het gevaar van twitter volgens velen, massahysterie. In mijn ogen verschilt het niet van de roddel door ´t dorp. Het juiste verhaal, de nuance, dat duurt altijd even. Kwestie van doorvragen, doorlezen, aannames van de feiten onderscheiden. Er zijn mensen die de roddel graag als waarheid aannemen. Vaak wel zo eenvoudig, zeker als je moet erkennen dat de waarheid er één is, waardoor je jouw eigen vaak snel gevormde mening moet herzien. Ook ik, val nog regelmatig in deze valkuil waar je overigens vaak wel comfortabel in neerkomt. Even niet nadenken, gewoon snel 1 en 1 optellen als 2.

Een aangrijpende foto, politiemensen die het overleden paard tijdens de Sinterklaas intocht in Groningen afschermen van het publiek. Ondanks de verschillende verhalen die op dat moment rond gingen, verscheen er afgelopen zaterdag een keurige feiten tweet van de voorlichter van de politie Groningen: `` @voorlichter : In binnenstad #groningen paard overleden die meeliep in stoet #sinterklaas. #ahgr”.

Meer is niet nodig. Het juiste verhaal achterhalen vergt namelijk vaak even tijd. Bovendien is het uiteindelijk aan de rechter om te beoordelen of iemand schuld of verantwoording draagt. Intussen mooi om te zien hoe de nuance vanzelf terugkomt. Door aanvullende reacties wordt een verhaal op het wereld wijde web steeds bijgeschaafd, hoe dichterbij, hoe reëler het verhaal. De kunst is om even geduld te hebben, even naar links kijken terwijl de massa naar rechts kijkt.

Iemand wie deze kunst uitstekend beheerst is nu nog plaatsvervangend korpschef bij de politie Groningen Erik van Zuidam, tevens een voorstander van het professioneel gebruik van sociale media.  Toen de politie in Groningen een tijd terug serieus begon te twitteren waren de reacties dan ook zeer uiteenlopend en niet allemaal positief. Maar in mijn ogen, het middel om de onzichtbare agent weer een naam te geven en een gezicht.

Ik groeide op als een politiedochter, woonde als kind naast het politiebureau, dus mijn mening zal zeker een gekleurde zijn. Maar iedereen kende mijn vader, verschrikkelijk vond ik dat later als puberdochter natuurlijk. In het weekend werd regelmatig aangebeld, als iemand hulp nodig had of als er problemen waren. De drempel was laag. Mijn vader loste bijna alles pratend op. De twitterende buurtagenten zijn in mijn ogen het middel om de drempels te verlagen, die eerder door schaalvergrotingen zijn opgebouwd.

“Optreden met harde hand”, “handhaven”, zijn geluiden die je steeds meer en meer hoort. Er moet weer respect zijn. Maar volgens mij kun je respect niet afdwingen, respect heb je voor een persoon, niet voor een organisatie. Juist door de persoon achter de functie te zien, ontstaat respect in mijn ogen.

Respect, ook voor een verdachte dus. In mijn kinderjaren bracht een arrestant nog wel eens een nachtje door in de cel in het politiebureau die via een gang aan ons huis grensde. Ik wist altijd wanneer er een “boef” was, dan kookte mijn moeder namelijk een bordje extra en ging er een kartonnen bordje naar het bureau. Ik ontdekte al snel dat het niet altijd enge mannen waren in gestreepte pakken, maar dat het heel vaak in mijn ogen gewone jongens waren, met een trieste blik in de ogen. Misschien wel omdat niemand ze nog nooit gerespecteerd had.

Ik ben blij dat ik Erik van Zuidam ( @vzuidam) in zijn toekomstige functie als nieuwe commandant van de brandweer regio Groningen wederom tegenkom. Naast het brandwondencentrum werk ik ook voor het Zirop, het Ziekenhuis Rampen Opvangplan. In mijn mening is ook hier de inzet van sociale media cruciaal. Bijzonder om mee te maken, hoe levens elkaar soms op verschillende paden kruisen, in dit geval van het blauw van de politie naar het rood van de brandweer.

Niet alle boeven zijn slecht, niet alle agenten zijn goed. Soms is de brandweerman de pyromaan. Niet elk verhaal is juist, maar Sinterklaas is gelukkig echt. Je moet er alleen wel in willen geloven.