SPORT |
06 augustus 2012
|
reageer
|
Door
Saskia Wisotzki, dichtbij-meeschrijver
Nadat we ons voetbalhart sinds 1 juli al enigszins konden ophalen met het starten van de trainingen van PSV, en de daarbij behorende oefenwedstrijden, ging het voetbalseizoen gisteren dan echt echt écht van start met de supercup. Inmiddels al jaren omgedoopt tot de Johan Cruijf Schaal, dat gelijk duidelijk maakt waarom veel PSV-supporters hun neus enigszins ophalen voor deze prijs. In Eindhoven praten we dan ook liever over het Willy van der Kuylen bord of simpelweg: de fruitschaal.
Dit jaar was de interesse voor de traditionele kick-off van het eredivisieseizoen groot. Dat had vanzelfsprekend alles te maken met de tegenstander. We kunnen niet eens meer spreken over een aartsrivaal. Op het moment dat iemand zijn voorkeur voor deze club duidelijk maakt, en je opeens het gevoel hebt dat je nooit vrienden gaat worden, kun je eerder spreken van een aartsvijand.
Dus al betekent de fruitschaal voor PSV weinig tot niks, hem winnen van hún maakt het hoe dan ook leuk.
Zelf keek ik de wedstrijd in Eindhoven, met een groep vrienden en familie (uiteraard ook allemaal fanatieke PSV-supporters). Even was daar de verleiding om naar Amsterdam te gaan, om in het stadion te kijken. Maar naar de ArenA gaan we doorgaans maar eens per jaar, voor de competitie, en dan heb je je portie gelijk ook wel gehad.
Kort gezegd is de ArenA een moderne voetbalbak zonder sfeer. Om over de inhoud waarmee de stoeltjes van de thuisvakken worden gevuld nog maar te zwijgen...
Op Stratumseind belandden we door enige discussie over waar te kijken in een tent waar we normaal geen van allen kijken. Voor de eerlijkheid: De Spijker. Duidelijk PSV-gezind met een barman in rood-wit gestreept Philips-shirt, maar nog duidelijk niet gewend dat er echte PSV'ers in de kroeg aanwezig zijn.
Met grote ogen werd gekeken hoe onze groep PSV-liederen buldert, keihard het clublied inzet om 19.13 uur (zoals we dat ook in het PSV-stadion zijn gewend) en hoe barkrukken en tafels worden omgetoverd tot trommels om onze aanmoedigingen en gejuich na doelpunten kracht bij te zetten.
Er was dan ook alle reden tot feest. Ajax maakte ondanks verschillende gevaarlijke situaties geen moment aanspraak op de overwinning. Binnen drie minuten lag de eerste Eindhovense treffer achter Vermeer in het net. Nog voor het kwartier verstreken was, keken de Amsterdammers al tegen een 2-0 achterstand aan.
Een defensief slordigheidje bracht de stand voor rust terug tot 2-1, en dat was dan ook gelijk de enige treffer van een Ajacied in deze wedstrijd. PSV tekende zelf voor de 3-1, helaas ook voor de 3-2, maar, het allermooiste, in blessuretijd ook voor de 4-2. Willy van der Kuylen himself reikte de schaal uit.
Wat zou het toch mooi zijn als daar in mei kaasjes met prikkertjes op geserveerd kunnen worden, op ons volgende kampioensfeest. Maar voorlopig kunnen we genieten van deze klinkende en verdiende overwinning op onze grote vrienden uit Amsterdam!