#Haringtest040 Visgilde François

Een poging om een ander café te kiezen stuitte bij visproefmaat Willem op een principieel bezwaar - nergens op gestoeld. Hij móest en zou in café Hendrik op het Wilhelminaplein afspreken, want daar wilde hij ook voetbal gaan kijken. In een ander café zou Nederland het afleggen tegen de Duitsers. Hoe dat afliep weten we allemaal, dus wellicht vindt deel drie wél in een andere kroeg plaats.

Kruistocht voor de beste haring
Nu zou een wisseling van lokaal natuurlijk ook niet een heel schokkend verschil in verhaal op hebben geleverd, zo dacht ik. Daarenboven gaat het hier om onze vrienden uit de zee. De harinkjes. Die hebben we geofferd om deze kruistocht naar de beste haring in Eindhoven uit te voeren. Dan verdienen deze veredelde proefdieren (het is maar net hoe je proef interpreteert) het wel om het middelpunt van de aandacht te zijn. De invalshoek is dus bepaald: de haring.

Vishater Marije gaat proeven
Om die haring heen zit een beleving. Je houdt ervan of niet, zoals in deel 1 van deze serie al naar voren kwam. Dat heb ik eruit gelicht. Een goede vriendin van me, Marije, lust geen vis, zo vertrouwde ze me een aantal maanden geleden toe. Ik vroeg waarom dan niet en kreeg het typische antwoord dat de gemiddelde vishater altijd klaar heeft. Tja, kweetniet. Ik hou niet zo van dat vissige. Tijd voor een spoedcursus. Gezellig voetbal en een verrasing was al genoeg om haar naar Eindhoven af te laten zakken. Nu maar hopen dat ze ook daadwerkelijk proeft. We willen het natuurlijk wel gezellig houden.

De Hollandse nieuwe van het Visgilde was niet voor onze neus schoongemaakt. Je moet er dus maar vanuit gaan dat het goed is gebeurd. Zes haringen kosten op de Roostenlaan 11,50 euro. Aanzienlijk meer dan de 10 euro die we bij Verdonschot betaalden. Maar daarbij moet gezegd worden dat ze een stuk groter zijn. Wat een knoeperds van haringen die ineens voor ons lagen toen Willem de verpakking opende. Marije keek bedremmeld naar het hoopje rauwe vis. Ze was benieuwd. Willem en ik ook.

Hardcore haring
Haring is vis voor gevorderden. Een aspirant-piscivoor kan eigenlijk beter met witvis beginnen. Een kabeljauw bijvoorbeeld. Haring is hardcore, rauw en puur. Maar daarvoor is het nu te laat. Marije ondergaat haar lot en grijpt een vis bij de staart. Ik kijk naar haar gezicht en daar tekenen zich al uitdrukkingen van ongenoegen af. Het ding bungelt voor haar neus. Een flinke is het, ook nog. De haring vindt als vanzelf zijn weg naar haar mond, ze neemt een flink hap. Willem en ik zien het al. We zagen het al vanaf het moment dat ze de glibberige grijze staart vastpakte. Er moet iets door haar hoofd zijn gegaan. Waarom doe ik dit? of Kom ik er nog onderuit?  Dat laatste in ieder geval niet.

De hap was binnen. Het hoofd ging kantelde van boven naar beneden. En kent u dat gezicht van een kind dat verplicht een hap groenten moet eten van haar moeder? Dat gezicht van het zit nog in mn mond en daar kan het maar beter zo lang mogelijk blijven. Die gezichtsexpressie en daarna kauwen, nee, malen. Om het maar weg te krijgen. Uitspugen kan echt niet. Voor Marije geen vis meer. Na een flinke slok bier komt ze er ook nog eens achter dat de smaak nog wel even blijft hangen.

Maar hoe smaakte die haring nou?
De shock and awe-methode werkt blijkbaar niet bij haringhaters. Willem en ik zijn nu aan de beurt. Allebei een haring in de aanslag. Deze zijn een stuk dikker dan de vorige. Maar bij de eerste hap weten we het al. Stukken minder. Ze zijn niet goed gefileerd en hebben daardoor teveel graten. Daarnaast is deze vis wat zouter van smaak, waar de Verdonschot-haring zilter was. Mij viel ook een bepaalde taaiheid op, waar Willem klaagde over een bepaalde muffigheid. Iedereen verdient echter een tweede kans, maar ook de tweede ronde krijgt niet de lof die een goede Hollandse nieuwe ten deel zou vallen.

Twee van de zes haringen bleven zelfs over. Willem had al een pizza op en zat derhalve vol. Ik had het een beetje gehad. Een haring hebben we aan Anna de serveerster gegeven (zie foto). Ook dat oordeel was, net als de haring, niet mals. Een beetje melig, was het korte commentaar. Nog een vis te gaan. Deze hebben we kunnen slijten aan José, die met haar man en kinderen naar Nederland-Duitsland ging kijken. Haar oordeel: teveel graten, maar toch een redelijke haring. “Ik geef m een 7,5. Als-ie goed gefileerd was had het een 8 verdiend.”

Ons advies tot nog toe: koop haring bij Verdonschot op de Schootsestraat. Zondag volgt de derde test met haring van de markt. Hopelijk wordt die wel voor onze neus gekaakt.

Eerder verschenen in deze reeks:

Oproep: waar haal je de lekkerste nieuwe haring van Eindhoven | #040haring

#Haringtest040 Vishandel Verdonschot