SPORT |
20 november 2011
|
reageer
|
Door
Joep Schulten, dichtbij-meeschrijver
SOEST - OP HEES De gedachten gingen terug naar het seizoen 2009-2010. Op het sportaffiche ook toen: HEES-EDO. Nu, bijna twee jaar later, staan alleen de vlaggenstokken er bij HEES nog hetzelfde voor! Hoe dat zo? De accommodatie van HEES in het romantische bos van Laag HEES is voorzien van een gloednieuwe muts en das (met dank aan het gemeentebestuur van Soest), er is een gezonde financiële basis (positieve jaarcijfers) bij de Rode Wolven, maar de voetbalprestaties zijn (nog) erg wisselvallig. Waren er dan geen parallellen met de wedstrijd van twee seizoenen terug? Jazeker, die waren er. Toen scoorde ook centrumspits en ras Heziaan Niels van Mourik tweemaal en ook toen hielden de geslepen vossen van EDO zich de hele wedstrijd goed staande.
Door: Joep Schulten
Een snelle openingspunch deelde HEES op zaterdag 19 november 2011 uit. De fanatieke aanhang van de thuisploeg zat in de heerlijke november zon koud twee minuten op zijn gat of de bal lag al achter EDO doelman Rene Pluijgers.
Voorstopper John Schulten greep straf in en onderbrak de opbouw van de gasten. Hij vond Johan (Jopie) Walen, die met ‘one touch’ een pass in de diepte gaf op de aanvoerder van HEES, Wesley Haasjes. Met een van effect wegdraaiende lage voorzet wist ‘de Haas’,de bij de eerste paal in komende Niels van Mourik te bereiken. Bonky schoof het geplastificeerde leder zeer beheerst achter doelman Pluijgers van Edo, 1-0. Een bliksemvoltreffer recht op de neus van de gasten uit Utrecht.
Deze rappe achterstand was voor EDO het sein, dat de stoomboot op slot moest. Er mochten geen vroege sinterklaascadeautjes meer gegeven worden. EDO nam direct het initiatief in de wedstrijd en kwam door de voetballende impulsen van middenvelder Rogier Albers en vleugelspits Dennis Toornstra tot zeer attractieve aanvallen. De gasten waren vijfentwintig minuten lang de bovenliggende partij. Tot twee maal toe bracht HEES redding op de doellijn en was er een discutabele scrimmage in het zestienmetergebied van HEES. Kort daarop dook in de 17e minuut Toornstra, namens EDO, naar het gras. Strafschop! Na afloop gaf de (meer dan uitstekend leidende) arbiter Martin de Bruijne uit Zaandijk aan: “Ja, het was een optelsommetje!” Aanvoerder (en man of the match) van EDO Rogier Albers liet zien verstand te hebben van hogere wiskunde. De eerste trap vanaf de penaltystip lag loep zuiver in de rechter beneden hoek. Deze score werd afgekeurd wegens een te vroeg inlopende collega. Met de tweede poging had ‘de Strootman’ van EDO wederom geen enkele moeite. Vlijmscherp in het zelfde ‘hoekkie’ bleef doelman Kamerbeek van HEES opnieuw kansloos, de verdiende gelijkmaker was een feit, 1-1.
In de tweede helft knokte HEES zich op punten weer terug in de match en moest EDO met steeds vermoeidere ogen toezien, dat er nauwelijks meer persoonlijke duels werden gewonnen. De aanvalsleider van de Rode Wolven uit Soest, Wesley Haasjes, was na een goede aanval opgezet door Niels van Mourik in de 63e minuut dicht bij een hernieuwde voorsprong voor de thuisploeg. De open kans voor het doel ging echter huizen hoog over. Goed zeven minuten later was het wel feest in het bos van Laag HEES. Ruud Steur wist een EDO verdediger op de achterlijn onder druk te zetten en hem de bal te ontfutselen. Steur maakte een paar stappen langs de achterlijn de zestien in, legde vervolgens keurig terug op de penaltystip waar Niels van Mourik het simpel, kurkdroog, maar met enig fortuin, mocht afmaken.
Even leken oude tijden te herleven. Van Mourik makes it all!
De bezoekers kregen het nu moeilijker en moeilijker. De noodrem moest een aantal malen worden open getrokken en na 5(!) gele prenten, kon invaller Mark van Bennekom met een directe rode (doorgebroken speler) kaart al weer snel de plek opzoeken waar hij vandaan kwam, de bank. EDO wankelde, maar bleef overeind en wist het op te brengen om het HEES met tien man het toch nog moeilijk te maken. De Utrechtenaren namen risico en liepen uiteindelijk in de 83e minuut in het mes. Het geloof van Jurre van de Graaf zorgde voor druk in de laatste lijn van EDO en Johan Walen maakte dankbaar gebruik van de defensieve blunder. Hij schoof HEES simpel naar een 3-1 voorsprong. Het was overigens niet het slotakkoord van de wedstrijd. Die was voor de man, die daar gezien zijn vertoonde spel en voetbalvermogen het meeste aanspraak op mocht maken. Aanvoerder Rogier Albers van EDO liet zien, dat het hoogste genot nog altijd uit twee ontstaat. De eerste poging uit een vrije trap van de rand van de zestien vloog met een mooie kromming onberispelijk in de kruising, maar omdat scheidsrechter Martin de Bruijne nog niet had gefloten, moest Albers het nog een keertje doen. Als een volleerd kunststoter liet Albers zien wat voetbal schoonheid kan zijn. Zijn tweede trekstoot was nog mooier dan de eerste poging en vloog weer in de kruising alleen nu via de onderkant van de deklat. Daarmee kwam er een mooi einde aan een matige pot voetbal. HEES won op punten van het Utrechtse EDO met 3-2.