Zondag’s klassiek bij restaurant het Jagershuis

Warme inrichting
De warmte komt niet alleen door de kachel maar ook door de inrichting. De muren zijn aantrekkelijk brique rood, met geeloranje schemerlampen. Hier en daar staat een witte houten servieskast. Het is erg gezellig. De tafel is mooi gedekt met een stralend wit tafellaken, dito servetten en grote, hoge wijnglazen. Echt chique. Elke zondag is er in het Jagershuis tussen één uur ’s middags en acht uur ’s avonds gelegenheid te genieten van de doorlopende, aparte lunch/dinerkaart, vol ware klassiekers. Het Jagershuis noemt het daarom Zondag’s Klassiek. We kunnen kiezen uit een drie- of een viergangenmenu, of wat opties à la carte.

Octopus met gerookte ricotta
Het viergangenmenu bestaat vandaag uit octopus, gerookte ricotta, venkel en basilicum vooraf. En als tussengerecht een wilde zeebaars, met puntpaprika, saffraan en schelpdieren. Als hoofdgerecht is er een longhaas, geserveerd met paksoi, voiletaardappel en paddestoelen. En een Irish coffee dessert of een koffie en thee friandises toe. Het klinkt helemaal goed. Ik ben meteen gemaakt. Mijn liefje vindt het wat te veel van het goede. Hij informeert nog even of het driegangenmenu als verwacht hetzelfde is maar dan zonder de zeebaars. “Jij houdt niet van inktvis, toch?” zeg ik nog even. “Nee,” antwoordt hij, “daarom ga ik voor à la carte.”

Wilde zeebaars
“Zal ik dan voor het drie- of het viergangenmenu gaan?” vraag ik enigszins bedremmeld. De wilde zeebaars lokt mij namelijk wel. Het ziet er allemaal zo lekker uit ik word er gulzig van. “Een driegangenmenu is wel zo sociaal,” pareert mijn lief. “Dan kunnen we tegelijk eten. Dat is leuker voor mij, toch?” Ik knik braaf en houd mij in. “Als ik ook iets van jouw bord mag proeven,” plaag ik. Mijn liefje bestelt de bisque van schaaldieren en kreefttortelini. Na een blik op de wijnkaart mompelt hij: “Nou, wat wijnen betreft is hier echt alles aanwezig wat je bedenken kunt!” Ik knik weer en vervolg: “Ze hebben ook een wijnarrangement. Het is leuker om bij ieder gerecht een bijpassend glas te heffen, vind je niet?” Daar is hij het wel mee eens.

Goddelijke olijfolie
Ondertussen krijgen we vast wat verse, warme broodjes met een plakje roomboter en olijfolie. De olie is werkelijk goddelijk. De roomboter is helaas wat hard en koud, maar een kniezoor die daar oplet. Ik wil het bovendien rustig aan doen met de broodjes want ons wacht nog zoveel lekkers…Als amuse krijgen we bijvoorbeeld een borrelglaasje soep van kikkererwten met wat schuim van bladspinazie, een klein beetje spikkels nootmuskaat en chorizokruim. Het is een verrassende combinatie van warm (de soep) en koud (het schuim).

Pittige bisque
Mijn liefje krijgt bij zijn bisque van schaaldieren en kreefttortelini een Gewurztraminer. Onze sommelier/ gastheer Marc Boeljon schenkt in. “Een Gewurztraminer is erg geparfumeerd. Meestal wordt die bij wat pittiger eten, zoals Thais geschonken,” fluistert mijn tafelheer mij toe. Ik knik. De bisque zal dan wel wat uitgesproken van smaak zijn. Het Jagershuis heeft net een nieuwe chef kok, Sander Looren de Jong,  dus ik ben benieuwd wat hij ervan heeft gemaakt. Ik zelf krijg een prachtig gemarmerd plakje octopus uit een terrine. De vis is mooi paars en wit van kleur. Er ligt een mooi toefje salade van venkel bij. Een lust voor het oog. En voor de mond, blijkt even later. De inktvis doet het goed met een crème van gerookte ricotta, wat druppels ketchup van San Marzanotomaat en basilicumolie. Daarbij een strakke witte wijn. Een Riesling van het huis Löwenstein, een Cuvee F. Mijn liefje kijkt enigszins jaloers. Het is een topcuvee met een intens boeket van sinasappel, honing en een ‘petrol’touch. Een wijn die zelfs speciaal voor de wijnimporteur van het Jagershuis gebotteld is!

Violetaardappelchips
Ik proef wat van de combinatie van mijn liefje. De bisque is inderdaad lekker hartig. We krijgen er nog een warm broodje bij aangeboden, die met een mooie zilveren tang op ons bord wordt gelegd. Het is echt genieten. Ook het hoofdgerecht ziet er magnifiek uit. De violetaardappelchips toren boven de gebakken longhaas uit. Hun paarse kleur contrasteert mooi met de knalgroene paksoi en de gele cantharellen. De longhaas is zo mals dat je het vlees bijna kunt opzuigen. Het is werkelijk goddelijk. Lekker hartig. Het combineert mooi met de rode wijn: de Laderas de el Seque. Een mooie Spanjaard, houtgelagerd, met de smaak van vol zwart fruit, een hint van rook, chocolade en een verfrissend zuurtje.

Krachtige wijn
Mijn liefje krijgt een Schotse runderlende met little gem, oftewel suikersla– zijn favoriete jonge sla- pommes Anna en jus met zilveruitjes en spek. Het geheel smaakt een beetje zoetig -door de jus met gekarameliseerde ui- en doet het goed met de rode wijn, de Mas Chirlin. Een wijn van Carnacha en Cabertnet sauvignon. Een krachtige wijn, volfruit met wat tonen van zoethout en een kruidige afdronk. Het vleugje zoet komt dus terug in de begeleidende wijn.

Irish coffee ‘op het bord’
Na afloop krijgen we een dessert amuse. Een compote van mango met een crème van geitenkaas en een klein beetje gelei van ginger-ale, daarop een krokant van gepofte tarwe en een blad atsina cress. Ik krijg bovendien het Irish coffee dessert, bestaand uit een crème van koffie en mascarpone en een siroop van karamel met whisky en huisgedraaid ijs van romige, rauwe melk met een schuim van koffie. Irish coffee op het bord dus. Mijn liefje houdt het bij de koffie verkeerd met een marbré van Carupano chocolade, mango en een ijs gedraaid van room met jasmijn. Bij het kopje koffie krijgen we nog friandises; een brownie, een wit chocolaatje met kaneel en een koffiekoekje. Het kan allemaal niet op.

Amstel by night
Tot slot komt Marc nog even te vragen of het heeft gesmaakt. “Het was heerlijk!” zeg ik. “En het is hier zo mooi. De Amstel by night.”  Marc knikt “Het is nu een beetje te koud voor het terras. Maar van de zomer hebben we hier weer plek voor honderd mensen aan het water,” vertelt hij. “We hebben bij de gemeente toestemming gevraagd om de kade te vervangen en drijvende stijgers aan te leggen, zodat mensen volgend seizoen ook met bootjes langs kunnen komen. Wie weet dat het volgende zomer is gelukt.” Dan komen we zeker terug!

Tekst en foto's: Danielle Smaling