ZORG & WELZIJN |
09 februari 2012
|
reageer
|
Door
Wonder van eenvoud, dichtbij-meeschrijver
HILLEGOM - Biologisch gezien lijken stress en angst op elkaar; bij alle twee beginnen er in je lichaam bepaalde stoffen vrij te komen en bepaalde veranderingen op te treden.
Cortisol, een glucocorticoide, wordt wel het stress-of angsthormoon genoemd omdat het vrijkomt bij elke vorm van stress en angst. Het zorgt ervoor dat bepaalde eiwitten in spieren en andere weefsels worden afgebroken waarbij glucose (energie) vrijkomt.
Deze energie wordt gebruikt om het lichaam weer terug te brengen in homeostase, de regulatie en handhaving van een evenwicht, opdat de toestand van het interne milieu in het lichaam, bloed en weefselvloeistof, stabiel blijft.
Op het moment van stress en angst komen ook adrenaline en noradrenaline vrij om het lichaam alerter te maken.
Een verhoogd gehalte cortisol in het bloed zorgt voor een verhoogde doorbloeding van de spieren en kan verantwoordelijk zijn voor angst-of spanningszweet.
En aangezien het primair niet dient voor het reguleren van warmte zal het zweet, afhankelijk van de omgevingstemperatuur, veelal minder snel verdampen. Dat kan niet alleen een klam gevoel geven maar ook van invloed zijn op het ontstaan en beleving van je lichaamseigen geur.
Cortisol, adrenaline en noradrenaline zelf kunen wij niet via de " normale " reukzin detecteren. Er is onderzoek gaande of een speciaal reukorgaantje, het Grueneberg ganglion(GG) dat een directe verbinding heeft met het hersencentrum voor reukzin, ook bij mensen chemische alarmsignalen kan oppikken.
Stress-en angsthormonen, ik noem ze verder " stofjes ", hebben meer invloed op ons lichaam dan we veelal vermoeden.
Omdat wij onze angsten en andere stressveroorzakers onderdrukken en rationaliseren, ik noem dat het geneuzel van onze nieuwe hersenen, laten wij deze fysiek niet door ons heengaan waardoor de spanningstoestand van het lichaam onnatuurlijk lang aanhoudt.
Dus ook de produktie van stresshormonen die daardoor lang in ons lichaam blijven circuleren en schade aan ons zenuwgestel kunnen aanrichten.Terwijl die stofjes oorspronkelijk waren bedoeld om razendsnel tot vechten of vluchten te besluiten.
Ik denk daarbij aan het moederhert dat, terwijl ze haar baby baart, met een mengeling van alertheid en angst op de toppen van haar zintuigen kijkt wat de leeuw doet die moeder en kind op afstand ligt te bespieden.Er worden bij haar ook stofjes aangemaakt die haar lichaam alerter maken.Normaliter zou de moeder vechten of vluchten maar door de baring kan zij dat niet.
De toestand waarin ze verkeert verandert echter snel met welke afloop dan ook. Daarbij heeft zij geen andere keuze dan om angst en stress door zich heen te laten gaan. Hierdoor komt het lichaam op tijd weer in evenwicht, worden de stofjes niet langer aangemaakt en circuleren deze niet onnodig lang door het lichaam.
Dit is geen pleidooi om maar niet meer naar de " psyche " te gaan en of geen medicijnen meer te slikken maar om mensen aan te moedigen emoties, ook die waarvan ons brein denkt dat ze niet prettig zijn zoals bijvoorbeeld faalangst endoodsangst, door zich heen te laten gaan. Het fysiek helpt daarbij een handje.
Je hoeft, als je angst en stress toont ,niet bang te zijn om je gezicht te verliezen.Je zult merken dat een goede omgeving er begripvol en met mededogen op reageert en dat geeft een opgelucht en veilig gevoel.
Mijn opa, een man met straatwijsheid, zei vaak: " kijk Jan die persoon houdt zijn masker op en daar heeft hij last van."
Dit artikel is voor het laatst aangepast op: 09 februari 2012