De ongeveer vijftig Iraki die na de ontruiming van het vluchtelingenkamp in Ter Apel naar het AZC Drachten zijn overgebracht ervaren Smallingerland als openluchtgevangenis. Dat is duidelijk geworden na een bezoek van Marrit Smeenk. “Kijk, bewijs van verblijf hier, dat ik hier mag slapen” kreeg ze opgewekt te horen waarna verteld werd over plannen om een bezoek te brengen aan andere AZC's waar vrienden "opgevangen" worden. “Sorry..
dat kan niet. Dat briefje wat je net liet zien, daarop staat dat je de gemeente niet uit mag. Als je dat wel doet kan je worden opgepakt.” Het mag duidelijk zijn dat het enkel in het Nederlands verstrekte document niet goed begrepen wordt en dat de vluchtelingen onvoldoende op hun plichten gewezen worden.
Hun rechten worden eveneens niet goed uitgelegd. Die worden geschonden. De situatie is dermate ernstig dat de medische hulp in het tentenkamp beter op orde was dan in het AZC. Behandelingen zijn niet doorgezet en bij het AZC is het antwoord dat iedere zieke steevast krijgt: “Neem maar een paracetamol”. Het COA schendt daarmee niet alleen mensenrechten maar negeert ook een vonnis van de Hoge Raad dat duidelijk stelt dat vluchtelingen, ongeacht hun status, recht hebben op adequate medische zorg.
Terwijl de rechter de ontruiming disproportioneel heeft genoemd en de noodverordening van tafel is blijven de straffen op het niet voldoen aan de noodverordening onverminderd van kracht. In beroep gaan mag maar bij succes vervalt het recht op de geboden "opvang". Kafka in het kwadraat.