REGIO |
20 december 2011
|
reageer
|
Door
DavidKunz, dichtbij-meeschrijver
DEN HAAG - "Geld doneren. We doen het allemaal wel eens. De laatste tijd lijkt het, helaas, meer en meer een zaak te worden waar je de nadruk op dient te leggen." Dichtbij-columnist David Kunz, afkomstig uit Pijnacker en woonachtig in Den Haag, geeft zijn kijk op het circus dat Serious Request heet.
Een paar weken terug had ik mot met een comlumniste van een bekend dagblad. Ze had gegeven aan een goed doel, en meldde dat tot twee keer toe op de twitters. Ik stelde daar, in mijn ogen terecht, vragen bij en kreeg van de schrijfster, in haar ogen terecht, de wind van voren. Ik vond namelijk dat ze er een persoonlijke campagne van maakte door te melden hoeveel ze had gedoneerd en dat ze dat bedrag nog eens zou verdubbelen, mits genoeg retweets.
Vooropgesteld, iedereen die doneert aan een goed doel, of dit nou het kankerfonds,
Aman-Iman of eender welk ander fonds is, juich ik enkel toe. We zijn hier zonder reden op aarde, en als we elkaar dan kunnen helpen is dat mooi meegenomen. Wat ik echter niet snap, is het ermee te koop lopen. Nu het Serious Request-circus weer aan de gang is, is het
helemaal loos.
Retweet dit bericht en ik stort een bepaald bedrag. Het ergste zijn de tweets waar dan tussen haakjes een maximum bedrag achter staat.
Maximaal honderd euro, zulke dingen.
Het tegenovergestelde zag ik overigens vorige week in onze Grote Marktstraat. Twee meisjes, type Uggs, glimmende jas en een Holleeder-scooter om de hoek, die opzichtig naar een bedelende zwerver liepen en hem overduidelijk een handje gebakken lucht toestopten, uiteraard gevolgd door hard gelach. Nee, dan nog liever de aandacht trekken en wél wat geven, natuurlijk.
Maar dan nog; voor wie doneren die mensen? Zijn ze echt zo begaan met de oorlogsmoeders waar de DJ's van 3FM zich voor inzetten, of is het toch meer een persoonlijke 'kijk mij eens gul zijn'-campagne? Waarom niet gewoon die honderd piek geven en er verder niet mee te koop lopen? Ik snap dat het voor de moeders zelf geen flikker uitmaakt, honderd piek blijft immers een meier, maar het komt zo zelfingenomen over.
Nou ja. Geef vooral. Vraag een plaatje aan bij het Glazen Huis, stop wat in een collectebus, schuif de gitaarspeler in het centrum een paar euro toe. Of niet. Maar houd het lekker voor je.
Dit artikel is voor het laatst aangepast op: 20 december 2011