SPORT |
13 augustus 2012
|
2
|
Door
Demian, dichtbij-meeschrijver
De afgelopen maanden nodigden veel gebeurtenissen uit tot het schrijven van een column. Soms werd er bijna om gesmeekt. De zoektocht naar een spits, de beleving van Eskes, het nieuwe betaalsysteem of het schijtlollige deuntje voorafgaand aan de tussenstanden. Allemaal prima column-materiaal. Ik heb het niet gedaan. Omdat het uiteindelijk om het voetbal draait. Na Willem 2 – NAC heb ik hier spijt van. Want deze wedstrijd was allerminst de ouverture waar iedereen op hoopte. Eerder één die iedereen vreesde.
Willem 2 - NAC staat structureel voor een belabberde pot voetbal. Als neutrale supporter zijn derbys of burenruzies schitterend om te bezoeken. Zowel in Nederland als over de grens. Altijd vermakelijk. In Brabant gaat die vlieger niet op. Daar staan twee welwillende teams op het veld die niet beter kunnen. Die ieder jaar vooraf roepen "Dit is een wedstrijd die je niet mag verliezen. Voor de supporters". En dat doen ze dan ook. Vooral niet verliezen. Angstig voetbal en boordevol fouten. Wat dacht Rupert Murdoch voor zijn satelliet TV toen scheidsrechter Nijhuis voor het laatst op zijn fluit blies? Is this the Eredivisie? Really? Daarna is de bejaarde miljardair door een assistent op het hart gedrukt dat deze teams niet meer meespelen wanneer het Fox-contract ingaat.
Vrijdag, in het grappige stadionnetje van Willem 2, was het dan ook erbarmelijk. Een paar duizend mensen hebben daar twee ploegen aan het werk gezien die heel graag willen, maar niet kunnen. Na zon twintig minuten ben je daar aan gewend. Dan ga je hopen op een doelpunt dat voortkomt uit een blunder van de tegenpartij. Dan maar zo. Verwarrend voor een voetballiefhebber. Wat ook verwarrend was waren de supporters naast het uitvak. Die hebben niks van de wedstrijd gezien. De Tilburgers waren vooral druk bezig met het maken van masturbatie-bewegingen naar de NAC supporters. Ik begreep dat niet helemaal. Wat bedoelen ze daarmee? Is dat dan een aanbod? Hoe moet dat dan? Lijkt me allemaal erg ongemakkelijk. Door zon hek, weinig bewegingsruimte. Nee, ik zie dat niet snel gebeuren.
De poppenkast op de tribune hield de aandacht langer vast dan het gerommel op het veld. NAC voetbalt, nog steeds, zonder denkwijze. De filosofie van het vorige seizoen (hopen op betere tijden) is gewoon meegenomen naar deze jaargang. De centrale verdediging staat, maar aankoop Looms deed menig wenkbrauw fronzen. Sommigen hadden zelfs even heimwee naar El Akchaoui. Het middenveld blijft een zorgenkindje. Nemanja Gudelj is een uitstekende voetballer, maar nog niet in staat het middenveld te dragen. Alex Schalk is hartverwarmend. Wil ontzettend graag, toont altijd inzet, maar komt nog tekort voor negentig minuten Eredivisie. Dat is niet erg. Schalk is jong. Stuitender is dat er geen alternatief is. Wanneer Schalk niet voldoet moet je rare capriolen uithalen. Mensen op posities zetten waar ze niet thuishoren. Daar is nooit iemand beter van gaan spelen. Ook vrijdag niet.
Misschien is het overdreven. Heb ik het verkeerd geïnterpreteerd. Want John Karelse had na afloop een wedstrijd gezien waarin NAC prima heeft gecombineerd. Waar het Willem 2 zelfs bij de strot had. Net als vorig seizoen mag Karelse nauwelijks worden afgerekend op de resultaten. De redenen zijn bekend. Geen geld, clubman, roeien met de riemen die we hebben, enzovoorts. En daar zit ook logica in. Waar echter geen logica in zit, is de analyse van Karelse na een wedstrijd. Als je als supporter voortdurend rekening dient te houden met een lege clubkas, is het minste wat je mag verwachten een realistische coach. Eentje die zegt dat het een slechte wedstrijd was. Dat dit absoluut niet het niveau van de rest van het seizoen mag zijn. En dat er nog een hoop werk te verrichten is. Nu deed Karelse voortkomen dat NAC zijn strijdplan naar behoren heeft uitgevoerd. Het is toch te hopen dat dit niet het geval was.
Demian Polane studeerde journalistiek en is actief als online journalist en columnist. Elke week lees je Demian's NAC-column op BredaDichtbij.nl.