In een rolstoel naar: Breda Live (Afl.1)

Van het station in Breda naar het Chasséveld is een ritje van een kwartier. Normaal goed te doen, maar in de stromende regen geen pretje. Eenmaal daar werd ik binnengelaten via een speciale ingang voor mindervaliden. Het was érg fijn dat er geen wachtrij stond, want door de regen waren we inmiddels steenkoud en doornat. Ik was erg blij dat we meteen naar onze plaats op het rolstoelplatform werden begeleid. Vanaf daar had je vanaf de zijkant een prima zicht op het podium. Na wat gefrunnik met de enorm charmante roze poncho die werd uitgedeeld in verband met de regen, waren we er helemaal klaar voor.

Ilse was vooral voor Niels (mijn vriend) genieten geblazen. Het hield zelfs spontaan op met regenen. Vooral tijdens Kane ging het publiek helemaal los. Erg grappig al die dansende mensen in poncho. Wijzelf hadden op het platform niet erg veel ruimte, dus het bleef bij wat op en neer hopsen, wat me spontaan de bijnaam wipkip opleverde. Heel charmant (not).

Hierna had Hardwell de eer om het stokje over te nemen. Aangezien dit niet zo mijn ding is heb ik toen maar even een pitstop gemaakt bij de rolstoeltoegankelijke dixie. Deze was wat aan de krappe kant (ik kreeg de deur nauwelijks dicht) en erg vies, maargoed a girl s gotta do what a girls gotta do. Die dingen worden nu eenmaal uitgevoerd in een standaardformaat en dat maakt bewegen soms wat lastig (en mikken ook blijkbaar). Ik vond het wel erg fijn dat er twee waren, waardoor ik nauwelijks hoefde te wachten. Dat is wel eens anders geweest.

Daarna deed ik samen met mijn vriend een poging om een frietje te halen, maar er was geen doorkomen aan met twee rolstoeltjes. Het was maar goed dat we van tevoren expres hadden gegeten want we hadden al zon vermoeden dat het lastig zou worden. Hierdoor konden we toch nog eventjes genieten van Tiësto voor we om 20:45 uur weer terug moesten om de laatste trein te halen. Om de trein in te komen hebben we hulp nodig van het NS-personeel. Dit kan helaas maar tot een bepaalde tijd, waardoor we eerder het festival moesten verhalen. Dat is enorm balen, maar het NS-personeel werkt helaas niet tot 's nachts door.

Ons jaarlijkse kilometerbudget voor Valys (de bovenregionale taxiservice voor mensen met beperkingen) is sinds dit jaar gehalveerd tot 450 kilometer en de afstand Breda - Tilburg zou daar een (te) grote hap uit nemen. Ik moet hier namelijk al het vervoer naar uitjes buiten Tilburg mee doen die niet met de trein bereikbaar zijn. Hierdoor moesten we helaas veel eerder naar huis. Zonde, maar helaas niks aan te doen. Met zo'n beperkt budget hoort keuzes maken erbij.

Natuurlijk zijn er bij elk evenement dingen waar je als rolstoelers rekening mee moet houden. Het hoort bij leven met een verminderde mobiliteit dat je meer dingen moet plannen en creatiever moet oplossen. Dus ik kan jullie lastig vallen met een klaagzang met het feit dat het toilet krap is, het weer slecht, het terrein zo vol dat je niet vooruit kunt en dat je niet altijd zo lang kan blijven. Maar dat zijn allemaal dingen waar je rekening mee leert houden (al gaat dat de ene keer beter als de andere). We hebben genoten en dáár gaat het om!

Anke Smits zit in een rolstoel en werkt bij het Bredaas Centrum Gehandicaptenbeleid. Op Breda Dichtbij schrijft ze over haar ervaringen in een rolstoel in Breda.


Met je rolstoel in Breda weergeven op een grotere kaart