Zijn vrouw is overleden en Bep is ook al een aantal jaren weduwe. Haar vriendin Ank met wie we vorige week spraken, is heel benieuwd hoe Sjaak de emigratie naar Amstelveen ervaren heeft.

TRUUS OUDENDIJK

Voelt verhuizen naar Amstelveen inderdaad als emigreren?

Sjaak: ,,Nee totaal niet, ik ken deze omgeving erg goed. Ik ben hierheen gegaan omdat ik Bep heb leren kennen. Zij woont hier al haar hele leven en toen we besloten samen verder te gaan rees de vraag: wat doen we? Verkopen we dit huis en bouwen we iets nieuws? Of gaan we in Kudelstaart wonen? Dat laatste was geen optie. Bep is ruimte en vrijheid gewend en dat laat je niet makkelijk los. Ik vond dit een prachtig huis en ook de plek is prima. Mijn huis is verkocht en dit huis hebben we rigoureus laten verbouwen en de tuin helemaal opgeknapt, zodat het echt een huis van ons samen is geworden."



Dus geen gevoel van spijt dat je Kudelstaart hebt verlaten?

,,Nee, zeker niet. Ik ben ook geen echte Kudelstaarter; ik ben geboren aan de Aalsmeerderdijk en daar heb ik tot mijn 13e gewoond. Daarna tot mijn 24e in Rijsenhout en toen ik trouwde met Petra ben ik in Kudelstaart terecht gekomen en daar heb ik 34 jaar met heel veel plezier gewoond. Door mijn werk ken ik een hoop mensen in Aalsmeer, Amstelveen en omgeving. Dus ik heb het hier erg naar mijn zin."



Wat heb je voor werk gedaan?

,,Toen ik van school af kwam heb ik drie jaar in de veiling gewerkt bij een expediteur, in luchtvrachtpapieren. Vervolgens 18 maanden in dienst bij de luchtmacht in Den Helder en daarna heb ik 21 jaar bij Van Manen en Mantel in de planten gewerkt. Ik was verantwoordelijk voor de wereldwijde verkoop van stekmateriaal. Toen dat bedrijf failliet ging, heb ik noodgedwongen anderhalf jaar bij de firma Bije in Rijsenhout gewerkt. Maar vanaf de eerste dag had ik het daar niet naar mijn zin. Mijn oud-collega's Roel Griffioen en Ton van Gils kwamen naar mij toe en vroegen of ik bij hen in de zaak wilde komen. Daar had ik wel oren naar en in september '92 ben ik als medevennoot bij Fertiplant gekomen. Inmiddels zijn zowel Ton als Roel met pensioen en zelf stap ik er 1 januari ook uit. Harry Loos en Rohald van Dijk, twee jonge mannen die sinds 1997 aandeelhouder in het bedrijf zijn, nemen de zaak nu over. Ik ben er straks alleen nog maar zijdelings bij betrokken. Op 5 november hebben zij een geweldig afscheidsfeest voor mij georganiseerd, wat ik erg gewaardeerd heb en waar ik ze nogmaals voor wil bedanken."



Hoe hebben jullie elkaar leren kennen?

,,We hebben elkaar ontmoet bij gemeenschappelijke vrienden. Die kenden we beiden al jaren en we kwamen elkaar regelmatig tegen bij verjaardagen, ook toen onze partners nog leefden. Tijdens een van die ontmoetingen bij vrienden hebben we afgesproken om eens samen uit eten te gaan. Dat hebben we verschillende keren gedaan en er ontstond een band. Langzaam aan werd ons duidelijk dat we meer voor elkaar voelden. Maar Bep was al zes jaar alleen en had haar leven weer op orde, ze ging vaak op pad met Ank, samen bridgen of op vakantie.En belangrijker nog, ze werken samen als vrijwilliger in het Antonie van Leeuwenhoekziekenhuis. Het was dus een hele stap om samen verder te gaan. Ik moest voor het werk drie weken naar Amerika en Bep ging twee weken op vakantie. De avond daarvoor zijn we samen uit eten gegaan en hebben toen afgesproken: als we na die weken nog hetzelfde voelen hakken we een knoop door. Bij terugkomst op op Schiphol stond ik nog op mijn koffer te wachten toen mijn telefoon al ging: kom je koffie drinken?"



Wat leuk! Hoe is het om na een verdrietige periode samen opnieuw te beginnen?

,,Dit is gewoon weer extra. Het is goed dat we elkaar al kenden. Bep kende Petra goed en ik kende Bep's man ook. Dat geeft ook wel rust. Het is eigenlijk nooit vreemd geweest. We kennen elkaars familie ook goed. Het leven wat we hiervoor hadden, draait ook gewoon mee. Toch is het in het begin best wel spannend. Hoe reageert iedereen? Als je jong bent en verliefd wordt, heb je met niemand wat te maken, het is jouw keus en wat een ander daar van vindt zal je een zorg zijn. Maar nu is het anders. We hebben allebei kinderen. Bep heeft twee dochters, ik twee zonen en hun mening telt wel degelijk. Als zij het er niet mee eens zijn, dan heb je een probleem, want kiezen tussen je kinderen en een nieuwe liefde kun je niet. Dat is onmogelijk. Gelukkig is daar helemaal geen sprake van. We hebben geen enkel commentaar gehad. De kinderen zijn alleen maar blij voor ons."



Hoe ziet de toekomst eruit?

,,Als ik straks stop met werken heb ik nog wel wat verplichtingen, maar er is meer tijd om te genieten. En dat gaan we zeker doen. Lekker fietsen, tuinieren, samen op pad met de kinderen en kleinkinderen en af en toe een reisje maken. En Bep wil heel graag dat ik ga leren bridgen. Genoeg leuke dingen om te gaan. Ik kijk er helemaal naar uit."



Wie ga je uitnodigen voor het volgende gesprek?

,,Cor Gelein; we zijn al vrienden sinds we 16 zijn. Nu zijn werkzame leven er op zit is hij in zijn vrije tijd voorzitter van de voetbalvereniging Aalsmeer. Ik ben benieuwd hoe hem dat bevalt."