De Amstelvener liep in 2010 tot zijn eigen verbazing tegen enkele zeer waardevolle tekeningen aan van Beckmann, in een klein veilinghuis in Leiden. Hij kocht ze voor een paar euro; de kunstverzamelaar vermoedt echter dat ze zo'n 180.000 euro waard zijn.

,,Ik liep de laatste jaren al regelmatig kleine veilinghuizen af met het doel een ets van Max Beckmann te willen vinden," vertelt de kunstverzamelaar. ,,Bewust zocht ik een ets, omdat een ets van Max Beckmann in verhouding nog redelijk betaalbaar is." Wie schetste zijn verbazing toen hij in Leiden in een klein plastic mapje bij toeval tekeningen van de schilder ontdekte. ,,Ik wist meteen dat ik iets bijzonders in handen had'," zegt hij, ,,hoewel er bij stond 'onbekende kunstenaar.' De signatuur bleek niet bekend. Maar ik herkende direct Beckmann. Ik ben immers al zo lang bewonderaar van deze schilder en heb zijn werk ook uitvoerig onderzocht."

Het door de Amstelvener ontdekte werk bleken tekeningen te zijn uit de tijd dat Beckmann in Amsterdam woonde. Hij maakte ze tussen 1937 en 1947. ,,Tekeningen uit die periode zijn zeldzaam. Deze zijn gesigneerd, gedateerd en op de achterkant voorzien van aantekeningen door Beckmann en zijn vrouw Quappi," vertelt de Amstelvener verder. ,,Beckmann was een fervent liefhebber van het theater en heeft in Amsterdam een aantal van zijn belangrijkste werken gemaakt, waaronder Triptieken zoals: The Acrobats (1939), The Actors ( 1942) en Carnival ( 1943). Hij hield zich in die periode ook in leven door voor regisseurs scènes van een toneelstuk te tekenen. Een van de ontdekte tekeningen verbeeldt zo'n scène, uit een stuk van Faust, waarschijnlijk in Amsterdam opgevoerd (achterop schreef Beckmann: "Lispelt leise sussen Frieden ( Chor )" .

De Amstelveense kunstverzamelaar kwam in contact met de kleindochter van Max Beckmann en zij herkende het handschrift van haar oma achter op de tekeningen. Het was daarna echter nog een lange weg om de tekeningen authentiek verklaard te krijgen. Uiteindelijk zijn de tekeningen in Duitsland uitvoerig onderzocht, onder andere door Prof. Christiaan Lenz, verbonden aan Der Neue Pinakothek in Munchen en authentiek verklaard. ,,Ongelooflijk hè, helemaal als je weet dat het veilinghuis in Leiden de tekeningen al twaalf jaar op zolder had liggen. Niemand wist wie die tekeningen ooit had ingebracht. Te lang geleden. Het was dat dit veilinghuis een zolderopruiming hield, anders was het bewuste mapje bij het vuilnis terecht gekomen."

Sinds ongeveer 1980 is de Amstelveense kunstverzamelaar gefascineerd door het werk van Max Beckmann. ,,Zijn werk spreekt me zo aan vanwege de intensiteit die de doeken uitstralen. En met name in de laatste twintig jaar van zijn leven maakte hij gebruik van zwarte contouren waardoor de kleuren nog meer naar voren kwamen." De Duitse Max Beckmann wordt gezien als één van de belangrijkste en invloedrijkste kunstenaars van de twintigste eeuw. ,,Gemakshalve wordt Max Beckmann tot het Duitse Expressionisme gerekend maar zijn werk is eigenlijk niet in een beweging te passen," vertelt de Amstelvener. ,,Hij is eerder schilder van de continuïteit. In zijn werk wilde hij ook een voortzetting zijn van een grote traditie die loopt van kunstenaars als Holbein, Grunewalt en Jeroen Bosch, over Rubens, Rembrandt en Goya naar Georges Rouault en zijn goede vriend Henry Rousseau. In de zelfportretten van Beckmann ziet men ook de enorme invloed die Rembrandt en Van Gogh op hem hebben gehad."

In 1937 vluchtte Max Beckmann met zijn vrouw naar Amsterdam in de hoop van hier uit door te reizen naar Amerika. Hij kreeg echter geen visum en moest noodgedwongen tot 1947 in Amsterdam blijven waar hij woonde aan het Rokin. Het werd zijn meest vruchtbare periode.