REGIO |
28 januari 2012
|
reageer
|
Door de dichtbijredactie, Truus Oudendijk (Witte Weekblad)
AALSMEER - Marcel Groeneveld is de vijfde generatie seringenkweker die de keuze heeft gemaakt om dit cultuurhistorische beroep in de familie voort te zetten. Een oud ambacht in een nieuw jasje.
Samen met zijn vader voert hij het bedrijf en ze zijn de nieuwe ontwikkelingen bepaald niet uit de weg gegaan. Lonneke Pannekoek en haar man Remco zijn vrienden van Marcel en zijn vrouw Marion. Lonneke wil graag weten hoe hij in economisch moeilijke tijden een exclusief product als seringen goed weet te verkopen en hoe hij zo fit blijft, want seringenkweken is en blijft een lichamelijk zwaar vak.
TRUUS OUDENDIJK Marcel: ,,Om de seringen aantrekkelijk geprijsd op de mark te brengen moet ik er voor zorgen dat de kostprijs laag blijft. En daar hebben we de nodige aanpassingen voor gedaan. Vroeger hadden we Ikea als klant en daar hebben we veel geld mee verdiend. Mijn vader zei toen tegen me: 'besteed dat geld nou niet privé maar stop het in het bedrijf.' We hebben het geïnvesteerd in automatisering en daar plukken we nu nog de vruchten van. We telen niet specifiek alleen seringen; dat is slechts een onderdeel van ons bedrijf. Daarnaast hebben we ook Ilex en Cyperus, een potplant. Het zijn alle drie moeilijke teelten maar omdat we het combineren en het seizoensproducten zijn, gaat dat heel goed. De automatisering houdt onder andere in dat we een warmtekrachtcentrale hebben geïnstalleerd. De warmte gebruiken we voor de seringen en de elektriciteit voor de potplanten. Sinds kort is de kas voorzien van dubbel schermdoek, zodat er geen lichtuitstoot naar buiten is. Daardoor is ons gasverbruik met vijftig procent gedaald en kunnen we onze kostprijs laag houden. Vroeger werkte we met zes vaste krachten en nu nog maar met vier, mijn vader en mij meegerekend.''
Seringen zijn toch een buitenproduct, hoe gaat dat?
,,Omdat onze producten gemengd zijn kunnen we ons veroorloven om het werk aan te passen naar de omstandigheden. Is het goed weer dan gaan we buiten aan de slag en met slecht weer werken we voornamelijk binnen. Dat werkt ook motiverend naar onze medewerkers; die zijn al heel lang bij ons in dienst en de samenwerking is uitstekend. Het bedrijf is FFP gecertificeerd: Fair Flowers Fair Plants, waardoor we een bepaalde markt creëren voor afnemers, want die vragen steeds meer naar duurzaam geteelde producten. Een FFP certificering betekent dat je milieutechnisch en maatschappelijk goed bezig bent. Goed voor het product en goed voor je mensen.''
Certificeren betekent een hoop werk.
,,Dat klopt; alles moet je documenteren en dat heb ik samen met Marion gedaan. Langzamerhand plukken we er de vruchten van. We zijn nu zes jaar gecertificeerd en de eerste vijf jaar merkten we weinig verschil, maar het laatste jaar is er steeds meer vraag naar. Als er nu klanten komen, slaan we zo de mappen open en kunnen alles laten zien.''
Wat is je afzetgebied?
,,Ik verkoop via de veiling maar ook veel voor de klok uit, direct aan exporteurs. Via hen heb ik veel contact met de klanten en dat is vooral in deze tijd heel belangrijk. De exporteurs nemen hun klanten, Japanners of Amerikanen, mee naar de kwekerij om ze te laten zien hoe het product geteeld wordt. Ik ga dan een stuk met ze varen en dat vinden ze fantastisch. Ze maken kennis met een oud gerenommeerd bedrijf en ontdekken ook dat de producten uit een uniek natuurgebied komen. Op die manier laat je mensen iets anders zien dan alleen maar een kwekerij van tien hectare.''
En dan kom ik nog op de tweede vraag van Lonneke: hoe houd je dat lichamelijk zware werk vol?
,,Het is vol te houden omdat we continue ander werk hebben. Onze producten zijn in aantal gelijk verdeeld. Zowel seringen, als Ilex en Cyperus zijn met dertig procent vertegenwoordigd. Ik zorg ervoor dat we vier tot vijf uur bepaalde werkzaamheden doen en daarna weer iets anders. De afwisseling maakt dat we het volhouden. We zijn ook met zijn allen tegelijk bezig met hetzelfde werk: allemaal knippen, daarna allemaal sorteren en bossen. Dat werkt het prettigste. Om in conditie te blijven sport ik regelmatig. Ik schaats samen met mijn dochter en één keer in de week ga ik naar de sportschool; een uurtje Pilatus, speciaal voor mannen. Uitstekend om je spieren sterk te houden.''
Hoe is het om met je vader samen te werken?
,,Super; we hebben alleen maar lol. Als we samen werken, valt er altijd wat te lachen. Het contact tussen ons is uitstekend en we vullen elkaar prima aan. Hij wil ook verder en denkt altijd mee over nieuwe ontwikkelingen. Mijn vader houdt zich voornamelijk bezig met de potplanten en ik doe de buitenproducten. Binnenkort wordt hij vijfenzestig, maar van stoppen is nog geen sprake. Hij gaat nog wel een tijdje door met werken.''
Hoe zie je de toekomst?
,,Heel positief, het gaat goed met het bedrijf en goed met ons. Binnenkort is ons nieuwe huis klaar en daar verheugen we ons erg op.''
Wie ga je uitnodigen voor het volgende gesprek?
,,Marjanne Maarse. Zij was vroeger de oppas van onze kinderen. Ze studeert geneeskunde en doet heel veel voor de Binding en organiseert de kampen. Sinds Aalsmeer uitbreidt nemen er steeds meer kinderen deel die geen band hebben met de Doopsgezinde Kerk en de meesten kennen elkaar dan ook niet. Ik vraag mij af hoe ze het groepsgevoel weet te behouden tijdens zo'n kamp.''