REGIO |
25 januari 2012
|
reageer
|
Door de dichtbijredactie, Truus Oudendijk (Witte Weekblad)
AALSMEER - In deze column doet Witte Weekblad-correspondent Truus Oudendijk verslag van haar belevenissen.
Met spiritualiën ben ik bekend, die komen wel degelijk voor in mijn lifestyle. Maar of ik ook spirituele gaven heb? Geen idee eigenlijk.
Is er werkelijk meer tussen hemel en aarde dan wij kunnen bevatten? Een uitdaging om dat eens uit te zoeken. Dus meldde ik mij op verzoek van de redactie aan bij een spirituele bijeenkomst, om daar verslag van uit te brengen. Foto van een overledene meenemen a.u.b. Dat was het eerste dilemma. Ik heb thuis even voor mijn 'wall of fame' gestaan en viste na rijp beraad mijn geliefde oom Frans uit zijn lijstje. Hij heeft een roemrucht verleden vol drama en passie. Eens kijken of de helderziende daar iets van weet te maken. De plaats delict was een treurig zaaltje met plastic stoeltjes en goedkope waxinelichtjes. Entree een tientje, koffie zelf betalen. Om de sfeer te verhogen gingen alle TL lampen uit, op één na, die uitgerekend boven mijn hoofd hing en mij vorstelijk in de schijnwerpers plaatste. Wel handig voor de notities. Toen mijn foto aan de beurt was voelde de helderziende onmiddellijk een blokkade en weerzin aan gene zijde. Goed zo oom Frans, dacht ik, zo ken ik je weer, niet zomaar iedereen in je verleden laten spitten. 'Deze man maakt zich zorgen om geldzaken', was het commentaar. Mmwah, oom Frans had bij zijn dood een ton op de bank die ik vrolijk onder neven en nichten mocht verdelen en waar ik ook zelf heerlijk de vruchten van heb geplukt. 'Op het gebied van relaties was hij niet helemaal eerlijk' oreert mijn helderziende. Kom nou, oom Frans heeft zich jarenlang in de luren laten leggen door een vrouw als een stookolie-eiland. Iets wat ik niet begreep van een man van zijn kaliber, maar hij hield nou eenmaal van haar. 'In het verleden heeft hij niet altijd de goede dingen gedaan', klinkt het verder. Ja zeg, wie niet? Dat is mij te makkelijk.
'Er zijn dingen in de doofpot gestopt, hij heeft mensen onder druk gezet omdat ze iets moesten bekennen, maar hij heeft ook veel kinderen gered', is de eindconclusie. Au, die is raak. Oom Frans was een 'stille' en werkte bij de geheime politie. Hij heeft heel veel jonge meisjes opgespoord die in het buitenland in de prostitutie terecht waren gekomen. Met een beetje fantasie is dat wel terug te koppelen. En wat betreft die doofpot? Oom Frans heeft twee keer het front over zich heen gehad. De eerste keer in '40 op de Grebbenberg, de tweede keer '44 in Rusland, waar hij ook nog eens vrouw en kind kwijtraakte. Hoe hij daar terecht kwam intrigeert mij bijzonder. Helaas kan ik dat niet meer aan hem vragen.