Einde aan binnenvaartdynastie Rijnbeek

De drie gebroeders Wim (69 jaar, geboren in Abcoude), Kees (67 jaar, geboren op het schip) en Ab (64 jaar, geboren in Nes) zijn afkomstig uit een gezin met tien kinderen (vijf jongens en vijf meisjes) en hebben hun hele leven gewijd aan de binnenvaart. Getrouwd zijn ze nooit (,,hebben we ook niet echt ons best voor gedaan," schampert Kees ) en met het verstrijken van de jaren verdwenen ook de kansen op eventueel nageslacht dat het schippersbedrijf had kunnen overnemen. ,,Een beetje onze eigen schuld dus," lacht Wim. Zodoende voer de Adriaan-R, zoals het indrukwekkende schip heet en dat al 22 jaar in vertrouwde handen van de familie is, op 29 januari jongstleden voor de allerlaatste keer met een vracht aan boord.

Sindsdien zijn diepe laadruimtes leeg en doemt het mooi onderhouden gevaarte dat nu vier meter hoog is, op ruim voordat je Nes aan de Amstel komt binnenrijden. Het schip ligt afgemeerd vlakbij het prachtige nieuwbouwhuis waar de drie boers samen met zuster Ineke wonen. En Ineke, zo laat het zich aanzien, zorgt goed voor haar broers. ,,We wonen hier nu sinds 3,5 jaar," laat Wim weten. Lachend: ,,dat hebben we dan in ieder geval aan al dat harde werken overgehouden."

En hard werken, dat deden ze. De hele week waren ze van huis. ,,De laatste vijftig jaar vervoerden we zand en grind voor de betoncentrale in Woerdense Verlaat," vertelt Wim. ,,Leeg naar Duitsland, vol terug. We kunnen elke bocht dromen. En zand en grind zijn het fijnste om te vervoeren. Het mag nat worden en je hoeft niet bang te zijn voor beschadigingen." Gevaren werd er tot voor kort zelfs met twee schepen. Nadat vader Rijnbeek met pensioen gaat (die met zoon Wim vaart) schipperen Kees en Wim samen verder en combineert Ab het varen met het opleiden van matrozen. Als ook Wim zes jaar geleden stopt, wordt het tweede schip verkocht en gaan Ab en Kees op één schip verder.

Nadat Kees de pensioengerechtigde leeftijd heeft bereikt, mag Ab als jongste broer de touwtjes nog even in handen houden al komt het definitieve afscheid van het 'vrije leven' dan wel snel in zicht ,,We hebben altijd heel veel uren gemaakt," verklaren de broers, ,,maar het was voornamelijk het vrije leven dat ons altijd zo in het varen heeft aangetrokken. Vooral 's zomers was het echt genieten geblazen." En dan was het beroep van binnenvaartschipper vroeger nog een stuk 'romantischer' dan tegenwoordig. Wim: ,,vroeger lag je met je schip nog weleens een paar dagen ergens afgemeerd en had je het 's avonds gezellig met de andere schippers. Dat is nu niet meer. Er moet zo efficiënt mogelijk worden geladen en gelost. Ik geloof dat we de laatste 23 jaar geen dag hebben stilgelegen."

Nog een laatste tochtje stond er gisteren met Adriaan-R op het programma waarvoor ook Ineke graag aan boord wilde klimmen. ,,Naar de scheepswerf in Delft alwaar het schip op de helling wordt gezet zodat ook het gedeelte dat normaal onder water ligt kan worden gekeurd," laat Ab weten. ,,Adriaan-R is verkocht aan Amsterdams gezin waarvan de man bij de waterpolitie heeft gewerkt. Ze gaan er ook echt mee varen."

Lichtelijk weemoedig over het definitieve afscheid van hun schip en hun leven als schipper zijn de Nesser broers wel maar ook nuchter genoeg om te beseffen dat alles een keer ophoudt. ,,Wel hebben we vorig jaar zomer een Kruiser gekocht die we nu aan het opknappen zijn en waar we straks lekker mee het water opgaan," besluiten ze op vrolijke toon.