Het was op een vrijdagochtend dat er een bewoonster bij mij
op het kantoor kwam.
‘Zeg Wijnand mag ik je wat vragen?’ Kwam het er bescheiden
uit.
‘Ja, natuurlijk mevrouw, zegt u het maar’ gaf ik als
antwoord.
‘Vanmorgen is de zorghulp bij me geweest en die klaagde over
een heel monotone piepgeluid. Ik hoor het niet hoor, ben nogal doof, maar zij
klaagde hierover. En nu is mijn huishoudelijke hulp er en die zegt hetzelfde.
Is het mogelijk dat jij even komt luisteren?’
‘Ja, natuurlijk mevrouw geen probleem, ik kom er zo aan.’ En
vijf minuten later ging ik naar haar toe. Ze woont op de 3
e
etage en
ik naam de trap. Mijn conditie is best goed en trap lopen gaat in hoog tempo,
niks je oud voelen. Ben tenslotte nog net geen zestig, over ruim een jaar pas,
train drie keer in de week, dus niets aan de hand. Fors doorstappend naar de
betreffende woning en daar aangekomen op de bel gedrukt.
Het duurde even maar uiteindelijk deed de hulp, een jonge
dame, open. ‘Nou, nou dat mag wel wat vlotter’ dacht ik bij mijzelf.
‘Er schijnt hier een piep geluid te zijn’ en zij bevestigde
dat.
Ik loop het huis in een luisterde aandachtig of ik iets
hoorde. Het was een ware stilte, dus met andere woorden geen piep geluid. Waar
ik ook luisterde ik hoorde echt geen piep. ‘Hoor jij het nu wel?’ Vroeg ik aan
het jonge meisje.’
‘Ja, zeker!’ Antwoordde ze gedecideerd ‘Een irritante
monotone piep geluid. Constant’ vulde ze er nog achteraan.
Ik dus weer op ‘piep jacht’ maar echt hoorde helemaal niets
en haalde mijn schouders op en kwam misschien verkeerd over bij haar.
‘Nou je zou toch kunnen zoeken waar het vandaan komt!’
Reageerde ze wat geïrriteerd.
‘Ja, dat zou kunnen, maar ik hoor echt niets piepen en als
je niets hoort dan kun je ook iets niet uitzetten of verhelpen. Ik nog een keer
geluisterd, maar nee hoor, geen succes.
De jonge dame raakte nog verder geïrriteerd. ‘Wat ik wel kan
voorstellen of mijn collega van Vita hier kan komen luisteren, zij is namelijk
ook nog jong, misschien hoort zij wat.’
‘Dat lijkt me een goed idee Wijnand’ reageerde de bewoonster
‘Wij zijn tenslotte niet piepjong
meer! Jij bent ook al aardig op leeftijd’ en vooral piepjong kwam er heel
nadrukkelijk uit.
Nu voelde ik mijn ego toch gekraakt dus nog zeggen ‘Ja maar
mijn gehoor is prima, hoor alles nog heel goed.’
De jonge dame werd er niet vrolijker op en reageerde dan ook
chagrijnig ‘Nou eh ik ga wat anders doen’ en stapte driftig richting
stofzuiger, zette hem aan en begon te stofzuigen. Een beetje meewarig keek ik
mevrouw aan en bevestigde nog even dat ik wel mijn collega van Vita zou vragen
om te komen luisteren.
Hoofdschuddend trok ik de voordeur achter mij dicht. Er kwam
een mevrouw aanlopen op de galerij, de buurvrouw van de woning waar ik was ‘Wat
is er Wijnand? Je loopt zo met je hoofd te schudden, ben je het ergens niet mee
eens?’
‘Nou daar ben ik nog niet helemaal uit, dat niet. Uw
buurvrouw heeft een piepgeluid in haar woning en ik kan het niet vinden. Maar
dat er gesteld wordt dat ik ook al aardig op leeftijd ben en daardoor wat dover
ben geworden, dat pik ik niet!’ grapte ik.
Eerst bevestigde ze dat zij ook niets bij haar in huis
hoorde en daarna reageerde ze weer op wat ik daar net zei ‘Ach laat ze toch
praten joh. Ze weten niet beter. Maar het is in feite toch zo dat jij toch ook
al wat ouder wordt, vergeet dat niet. Je bent ook al opa dus voor die jonkies
ook een al wat oudere vent. En dat kun je wel zien ook! Je staat met je
leeftijd dichter bij ons dan bij die jonkies’ gekscheerde ze met een grote
grijns op haar gezicht.
‘Nou lekker weer! Vooral bedankt voor uw steun in dit moeilijke project. Ik ga maar
snel een jonger iemand te hulp
roepen…’
‘Sorry Wijnand, sorry de waarheid is……’
‘Ja, ja laat maar. Gaat u maar gauw naar binnen en lekker
achter de geraniums zitten’ en liep richting de lift en hoorde ik nog achter me
‘O, Wijnand heb er genoeg staan, je kan er ook nog wel bij komen zitten!’
Eenmaal beneden meteen gevraagd of mijn Vita collega wilde
gaan luisteren naar de piep, dat ging ze dan ook meteen doen en wachtte ik
gelaten af wat haar bevindingen waren.
Nog geen tien minuten later stond ze weer voor mijn neus, heel
eigenwijs en uitgelaten vroeg ik ‘En heb jij de piep gehoord?’
Ik verwachtte natuurlijk dat ze niets gehoord had, maar wat
ze vertelde klonk heel anders ‘Jazeker man, het was echt een heel doordringende
harde piep in mijn oren, werd er bijkans gek van!’
Even bleef ik haar aankijken zonder iets te zeggen. Ze heeft
een flink dosis humor en maakt namelijk ook graag grapjes. Ze vertelde het met
een grote grijns dus verwachtte ik dat het een grap was. Maar nee hoor het was
serieus en ze vertelde verder ‘Het was een hele hoge indringend piepgeluid,
heel hoog. Dus ben ik aan het zoeken gegaan en leek het er op dat het bij de tv
vandaan kwam. Mevrouw heeft namelijk deze week een digitaal kastje gekregen, je
weet wel voor de televisie. Daarbij heeft ze ook vanwege haar doofheid een
deurbel die ze overal door het huis mee kan nemen. En die bel stond naast het
digitale kastje dus dacht ik misschien is dat de oorzaak wel en heb de batterij
van die bel er uit gehaald. Toen was het gepiep weg.’
‘Nou dat heb je goed gedaan. Dank je wel voor de
assistentie, want ik hoorde het echt niet.’ Memoreerde ik nog maar eens.
‘Ik denk dat ze dit soort hoge piep geluid ook op het
Westwijkplein gebruiken om jongeren te weren. Tja en met jou oude oren hoor je
dat niet meer, maar graag gedaan hoor als je nog eens iets heb wat je met die
leeftijd niet aan kan, dan roep je me maar’ en weg was ze voordat ik ook nog
maar een reactie er op kon geven.
Grrr…..snotneus!!
Groetjes, de oude oudjeswachter. Snik!
Dit artikel is voor het laatst aangepast op: 17 september 2011