Kettinggesprek: 'Ik heb een heerlijke jeugd gehad'

Ze woont in het Zorgcentrum Aelsmeer; een prachtige kamer met uitzicht op de Ringvaart. Mevrouw Ceelen is lid van de cliëntenraad en heeft daarnaast nog een belangrijke hobby: fotograferen. Inmiddels doet ze dat ook digitaal. Aan de wand een plank met meer dan zestig fotoalbums. Marjan van Houwelingen, met wie we vorige week spraken bewondert haar zeer en hoopt zelf ook om op die manier oud te worden.

Wat doet u voor de cliëntenraad? 

Annie Ceelen- Alderden: ,,We zitten er met vier bewoners in. Ik heb een tijdlang alle mensen die hier nieuw komen wonen verwelkomd, maar dat doe ik niet meer. Dat was mij veel te veel werk. Ik beperk me nu tot mijn eigen afdeling en op de ander afdelingen doet iemand anders het. Ik leid de mensen rond in het huis en laat ze zien wat er hier allemaal te doen is. En als er een klacht is, mogen ze bij komen om dat te vertellen, want dat bespreken we dan weer in de vergadering."



Waarom heeft u ervoor gekozen om deel te nemen in de raad?

,,Ik ben gevraagd. Er zat een meneer in de raad, die het eigenlijk niet meer aankon. Hij zei tegen mij: 'Annie dat kan jij ook'. Ik twijfelde eraan want ik heb alleen maar lagere school gehad en verder geen opleiding. 'Kom er maar eens bij', zei hij. 'Je hoeft niets te zeggen, alleen maar te luisteren.' Dat heb ik gedaan en daarna dacht: 'dat kan ik ook.' We vergaderen met elkaar, zonder de directeur maar wel met een voorzitter en een secretaresse. Van de week bijvoorbeeld klaagden er een paar mensen dat het huisblad 'De Klokketoren' vanwege de kleine lettertjes niet te lezen is. We bespreken dat en de volgende editie wordt in een groter lettertype gedrukt."



En hoe is het met uw hobby fotografie?

,,Dat doe ik al vanaf mijn veertiende. Mijn vader fotografeerde ook altijd, maar we mochten nooit aan zijn toestel komen. Van het eerste geld wat ik gespaard had, heb ik toen zo'n boxje gekocht, dat was nog zwart-wit. In de oorlog heb ik niet zoveel foto's gemaakt omdat er geen filmpjes waren. Af en toe kreeg ik er een van de fotograaf omdat ze wisten dat ik graag fotografeerde. Met de bevrijding heb ik meegedaan aan een fotowedstrijd in Hoofddorp en toen won ik mijn eerste kleurencamera. Ik heb nu een digitale camera en maak ook foto's van de activiteiten hier in het huis."



Vertel eens iets over uw jeugd.

,,Ik ben geboren aan de Oosteinderweg, mijn grootouders zijn zo'n 150 jaar geleden begonnen met een aardbeienkwekerij. Mijn vader is in het bedrijf gekomen hoewel hij daar eigenlijk helemaal geen zin in had, want hij wilde liever onderwijzer worden. Zo ging dat in die tijd, de oudste moest gewoon het bedrijf voortzetten, maar mijn vader heeft het nooit met liefde gedaan. We hebben veel op de kwekerij mee moeten helpen omdat personeel heel duur was. Maar ik heb veel gekanood, en veel gezwommen. Er was geen geld voor zwemles, maar in de sloot achter ons huis hebben we zwemmen geleerd. Gewoon aan een hengel naast een Vlet. Een paar huizen verderop hadden ze een heel laag zwembadje afgezet naast de bloemenschuur, om de kinderen in de gaten te houden. Daar heb ik los leren zwemmen. In dat kakkepoeltje aan de Oosteinderweg hebben we plezier voor tien gehad. Er waren een soort hutten gemaakt van rietmatten waar we ons om konden kleden. Alle kinderen uit de buurt kwamen er. Ik heb een heerlijke jeugd gehad. Alles kon bij mijn ouders en iedereen was welkom. We moesten wel met zijn drieën met één fiets doen. Mijn moeder, mijn zus en ik. Dus we hebben heel veel gelopen."



In 1944 bent u getrouwd, hoe kwam u die leuke man tegen?

,,De oorlog was net uitgebroken. Er was een feestje hier op het dorp en daar kwamen een heleboel jongens uit Hoofddorp op af. En hoe ben je als jonge meid? Daar ga je natuurlijk ook naar toe. Daar heb ik Joost ontmoet, ook mijn zus heeft daar haar man leren kennen. Het is bij allebei aangebleven. Ik heb vier jaar verkering gehad en in september '44 ben ik getrouwd; we moesten trouwen. Zo ging dat in die tijd als je in verwachting was. Maar het probleem was, waar moet je naar toe? Thuis hadden ze nog meer kinderen, daar konden we niet wonen. Maar Joost had één broer, die al getrouwd was, dus we hebben vijf jaar bij mijn schoonouders ingewoond."



U heeft een leuke jeugd gehad, dus u had een lieve vader en moeder. Hoe reageerden die toen u vertelde dat u in verwachting was?

,,Mijn moeder zei: 'Kind je hebt gewoon pech gehad, net als ik. Wij moesten ook trouwen'. Mijn schoonvader vond het helemaal niet erg, maar mijn schoonmoeder was erg dominant; een echte Zeeuwse, die vond het een schande, want het was in haar familie nog nooit voorgekomen. En daar moest ik bij inwonen. Joost en ik hadden samen een slaapkamertje boven, maar verder moest je alles met elkaar doen. Dat was wel moeilijk."



Hoe bent u in Aalsmeer gekomen?

,,We hebben zes jaren in een duplexwoning in Hoofddorp gewoond. De andere twee kinderen zijn in die periode ook geboren. Ik heb twee zoons en een dochter. Toen mijn vader de kwekerij niet meer aankon heeft hij gevraagd of mijn man bij hem in het bedrijf kwam en zijn we op de kwekerij gaan wonen. Weer terug op de plek van mijn jeugd. Joost had een goede baan bij de plantsoenendienst in Hoofddorp, met een prima pensioenregeling. Dus het was een hele beslissing. Hij heeft het eigenlijk voor mij gedaan en dat was in het begin zeker niet makkelijk. We hadden maar een klein loon en als ik wat kleren wilde kopen moest ik aan mijn vader extra geld vragen. We hebben er dag en nacht gewerkt, ik had er een paar werkhuizen bij, om ook wat extra's voor de kinderen te kunnen doen. Maar we waren gelukkig, heel gelukkig en dan maakt het niet uit."



Als laatste wil ik nog de vraag van Marjan stellen. Hoe houdt u zo de moed erin nu het lichamelijk wat minder wordt?

,,Ten eerste vind ik dat je niet bij de geraniums moet gaan zitten, ik doe mee met kienen, met jeu de boules en ik maak zelf kettingen. En ten tweede ben ik heel blij met mijn plek bij de cliëntenraad, officieel mag je er maar vier jaar in zitten. Ik doe het nu drie jaar en ik hoop eerlijk gezegd dat ze straks geen nieuwe kandidaat kunnen vinden."



Wie gaat u uitnodigen voor het volgende gesprek?

,,De vrouw van een van mijn neven: Mirjam van de Lagemaat; zij is arts, heeft twee kleine kinderen en een man met een seringenkwekerij. Ze speelt ook nog in een band. Ik vraag mij af hoe ze dat allemaal kan combineren.''