LifeStyle |
08 augustus 2011
|
reageer
|
Door de dichtbijredactie, Holland Combinatie (Witte Weekblad)
AALSMEER - In deze column bespreekt Floris T zaken die Aalsmeer aangaan. Vroeger zag je vaak een bordje boven de brievenbus: 'Aan de deur wordt niet gekocht.
' Destijds, vóór 1960, kwam er aan de Ophelialaan regelmatig een morsig mannetje aan de deur, een oude marskramer met een koffertje vol garen en band, naaigarnituren, pleisters, allerlei zooi. Wij kochten altijd wel wat, om er af te wezen. Eens vroeg de arme sloeber om een slok water, die hij ook kreeg, maar mijn zus gooide het bekertje daarna vol afschuw in de verwarmingsketel en waste een kwartier lang haar handen. Die verkoop aan de deur gebeurt niet meer. En als het toch gebeurt: ga er niet op in. Messenslijpers schijnen geslepener te zijn dan u denkt. Soms proberen aanbellers je wel eens een geloof aan te praten, dat tegen bloedtransfusie is. Laat ze maar zwammen. Ik ben er nog, dankzij een bloedtransfusie. Omdat ik verdunners slik, die de stollingsfactor van je bloed beïnvloeden, heeft de trombosedienst me afgeraden veel groene groenten te eten, want die zitten vol nitriet en nitraat. Dat werkt averechts, zeg maar, als je bloedverdunners krijgt. Zodoende bestaat mijn toch al niet overvloedig menu hoofdzakelijk uit rode groenten, tomaten, bessen, paprika. Nu had ik vrijdag bezoek en de bel ging. Voor de deur stonden twee spichtige meisjes in de prepuberteit met een doos vol komkommers. 'Mijnheer, wilt u komkommers kopen? Twee voor vijftig cent.' Nou eet ik geen komkommer en voelde me in verlegenheid gebracht door die vriendelijke meisjes. Een Salomonsoordeel: 'Ik neem er één voor vijfentwintig cent, is dat goed, ze zijn toch niet bespoten hè?' Nee, dat waren ze niet. Ik met mijn komkommer naar mijn bezoek. 'Wat ben jij krenterig zeg, had er toch twee genomen!' 'Wil jij hem hebben?' Nee, dat hoefde niet. Hij ligt nòg in de koelkast. Wie doe je een plezier met een komkommer?
Floris_t@yahoo.com