Wil Kokelaar ontving haar eerste AOW al enige tijd geleden, maar nu is voor haar het moment gekomen om zich over te geven aan andere, voor haar net zo belangrijke zaken. Nooit meer rennen om op hetzelfde moment op verschillende locaties twee foto's te maken, nooit meer vooraan hoeven staan om die ene exclusieve foto te kieken. Hoewel dat laatste toch niet uitgesloten is, want fotograferen is een deel van haar leven.

Het begon voor Kokelaar in 1990 met een serie foto's voor een open dag Waterrecreatie in Nieuwkoop. De foto's die zij daar maakte in opdracht, werden geplaatst in het Witte Weekblad van Nieuwkoop en Ter Aar. Daar kon men nog wel een fotograaf gebruiken, net als bij het Witte Weekblad in Alphen. En zo begon ze haar werkzaamheden voor de plaatselijke journalistiek. Aanvankelijk voor zeven dagen per week. 'Ik wilde niets missen', zegt ze. 'Later kon ik meer afstand nemen. Als ik nu mijn oude agenda's opruim en zie hoeveel ik heb gedaan, dan kan ik het me haast niet meer voorstellen.' Naast het Witte Weekblad ontdekten ook de toenmalige Rijn en Gouwe, het Alphens Nieuwsblad en de Alphenaar de kwaliteiten van Kokelaar.

Met haar afscheid kijkt de Alphense terug op een intensieve, afwisselende en boeiende periode. 'Dit werk brengt met zich mee dat je overal met je neus vooraan staat. Dat is vaak erg leuk; ik heb ook veel bekende Nederlanders gesproken en gefotografeerd. Maar zeker zo leuk vond ik vaste rubrieken als Zoekt u mij soms?, waarin aandacht werd besteed aan dieren in het asiel om zo voor hen een nieuw baasje te vinden. Ik houd erg van dieren en het is leuk om ze te fotograferen.'

Een bezoekje bij de ex-fotografe thuis maakt duidelijk dat haar hart niet alleen bij de fotografie ligt. Een deel van haar woonkamer wordt in beslag genomen door een vleugel. 'Muziek is een echte levensbehoefte voor mij. Het is me met de paplepel ingegoten. Mijn vader was musicus en ik speelde al jong piano. Later ben ik pianolerares geworden.' Naast muziek heeft ook de literatuur en beeldende kunst haar belangstelling. Zelf exposeerde ze met fotoseries over onderwerpen als straatmuzikanten, tweelingen en hout. In dit kader werd ze acht jaar geleden lid van STAA (Stichting Alphense Ateliers). Over haar vrije werk merkt ze op dat ze van 'pure foto's' houdt. 'Ik wil het beeld bepalen op het moment dat ik de foto maak, niet achteraf. Bij mij dus geen gephotoshopte foto's.' Vanuit haar lidmaatschap van STAA ontving ze een aantal keren leerlingen voor een atelierstage, iets wat ze ontzettend leuk vond.

Nu zou men denken dat met zoveel hobby's en interesses de 24 uren van een etmaal wel gevuld zijn, maar dat geldt niet voor Wil Kokelaar. In een andere kamer staan wel zeventig modepoppen, zogenaamde TonnerDolls en een serie bijzondere Barbies gekleed in kleding van topontwerpers als Dior, Armani, Versace. 'Ik ben een echte verzamelaar en houd erg van mode. De kleding voor de TonnerDolls maak ik zelf. Heerlijk priegelwerk.'

Het is duidelijk: Wil Kokelaar zal zich niet snel vervelen in haar nieuwe woonomgeving. 'Het is goed geweest zo', zegt ze dan ook. 'Begin september woon ik niet langer in de Randstad, maar in een piepklein dorpje in Gelderland. Het zal wel wennen zijn, maar ik heb er zin in. Mijn kinderen en kleinkinderen wonen er in de buurt en de natuur is er prachtig.' Of ze het drukke leven in de Randstad niet een beetje zal missen? 'Ik denk het niet. Wat is afstand tegenwoordig nog helemaal? Internet, telefoon, auto, het is allemaal zo makkelijk.'

Dit artikel is voor het laatst aangepast op: 31 augustus 2010