Regio | 31 augustus 2010
|
reacties (2) |
bron: Witte Weekblad
ALPHEN - De tien Groene Hart Renners hebben de eerste 125 km in de benen. Ze namen de col de L'Echelle, Col de Lautaret en veroverden tot slot de Alpe d'Huez. Teamlid Adri Vis belt dagelijks naar huis om verslag te doen. Zijn stem klinkt alsof hij voldoende adrenaline heeft om nog een paar colletjes te pakken.
'Het was vandaag koud om te rijden. Op de plek waar we sliepen had het zelfs gevroren. Dat heb je als je op 1.300 meter hoogte bivakkeert. Ik hoorde iedereen klagen over de kou. Zo rond een uur of vier in de ochtend was het niet meer warm te krijgen in je slaapzak. Nou ja, konden we fris van start. Ons team begon om tien voor acht. De eerste stijging ging me goed af. Ik heb puur zitten genieten, dit gebied is echt prachtig. Bij de Alpe d'Huez kreeg ik het moeilijk. Ik ben drie keer afgestapt. Dat is me nog nooit gebeurd, maar ik kon niet anders. Ik voelde me kotsmisselijk en het werd me zwart voor de ogen. Geen idee hoe het kwam. Ik had de route al eens eerder gedaan, zonder problemen. Ik deed er toen een uur en tien minuten over. Vandaag had ik een half uur langer nodig. Of ik wel goed bij mijn eigen tempo bleef? Ik kon bijna niet langzamer anders was ik van mijn fiets gedonderd.'
'In onze groep verschillen we overigens erg van niveau. Ik kan er wel van genieten. Vandaag viel René van der Zon mij bijzonder op. Hij is een leeftijdgenoot, ook 55. Wat een mooie soepele manier van rijden, zo makkelijk als hij een klim eruit laat zien? Hij reed steeds in de kopgroep. We houden wel allemaal ons eigen tempo aan. We spreken steeds een punt af waarop we elkaar opwachten. Vandaag pakte het erg gunstig uit dat we een paar van die snelle jongens erbij hebben. Ons laatste checkpoint was ook de plaats waar we voor deze nacht kamp houden. De snellen hebben tijdens het wachten vast alle tenten opgezet. Dat voelt behoorlijk luxe.'
Het kamp voor de nacht was klaar, maar in plaats van de vermoeide ledematen lui te strekken, begon het team vol goede moed aan de laatste etappe van die dag: de Alpe d'Huez, door Adri Vis omschreven als een moorddadige klim. Hij vertelt: 'Tijdens deze klim was de spirit van het evenement voelbaar. Je merkt, iedereen is met hetzelfde bezig. Je ziet alleen maar blije gezichten. Je bent niet onzichtbaar als je uitgeput op je stenen muurtje zit. Je wordt bemoedigd: "kom op joh", je hoeft nog maar een paar honderd meter? Het was ook heel voelbaar dat we voor artsen zonder grenzen fietsen. Er was een filmploeg aanwezig. Ze reden in hun auto langs, ze hingen half uit het raam met een lopende camera?' Vis lacht. 'Hoe dat voelt? Ze maakten vandaag ook bekend dat het grootste deel van het geld dat we bij elkaar fietsen wordt gebruikt voor Pakistan.'
Het wordt tijd om het telefoongesprek af te sluiten. Het avondeten wacht. 'Morgen (vandaag, maandag 30 augustus) wordt één van de twee zwaarste dagen. Twee zware bergen en een klein colletje er achteraan. Het wordt wel de Koninginneroute genoemd, 1.500 meer hoogtemeters dan de 2.700 van vandaag. Ik begin eraan met een beetje angst in mijn hart. Ik ben benieuwd of ik het kan volbrengen.'
Dit artikel is voor het laatst aangepast op: 31 augustus 2010