REGIO |
04 februari 2012
|
reageer
|
Door de dichtbijredactie, Franka Vaneman (Witte Weekblad)
NIEUWKOOP - Verzamelaars kunnen vaak met passie vertellen over hun verworven juweeltjes. Adrie van Bruchem is zo iemand. Achter haar grote verzameling borrelglaasjes schuilen mooie verhaaltjes die de Nieuwkoopse graag wil delen.
Zodra de voordeur van de woonark aan het Zuideinde openzwaait, springt de vitrinekast met borrelglaasjes in het oog. Keurig gerangschikt naar grootte schitteren de glaasjes je tegemoet. De kast is inmiddels te klein voor de 201 glaasjes. Een houten hangkastje herbergt de kleinste exemplaren.
Adrie van Bruchem: 'Mijn enige voorwaarde is dat de glaasjes een steeltje met een voetje hebben. Kuipjes vind ik afschuwelijk. Ze mogen van kristal, glas of zogenaamd antiek glas zijn. Ook de minder mooie modellen spaar ik'. Ze doelt op de alom bekende Duitse borrelglaasjes met groene glazen voet en druivenmotief. Van gekleurd glas, met hoge of lage voet, Grieks randje of zonder tierlantijntjes, elk glaasje is uniek.
Dertig jaar geleden begon Van Bruchem serieus met verzamelen. 'Tijdens het opruimen van mijn moeders spullen vond ik twee glaasjes. Ik vond ze zo schattig dat ik er geen afstand van kon doen. Ook tussen mijn oma's spullen vond ik glaasjes. Toen een vriendin een tijdje later nog een glaasje gaf, ben ik ze gaan sparen'.
Lievelingsglaasje
Haar lievelingsglaasje is een glaasje dat van oma is geweest. 'Van dezelfde serie heb ik ook twee limonadeglaasjes. Die komen bij een tante vandaan. Ik ben daar zo blij mee'. Het duurste glaasje komt uit Bulgarije. 'Bulgaars glas is duur. Zeven euro heb ik ervoor betaald', vertelt de Nieuwkoopse terwijl ze het glaasje uit de vitrinekast opdiept. 'Maar de meeste glaasjes kostten 50 cent of een euro. Vooral op rommelmarkten kom je ze tegen'. Eén glaasje vormt een uitzondering in de collectie. 'Dat is eigenlijk een jeneverglaasje. Het heeft geen voetje, maar een ronde bodem. Ik vind het zo'n leuk glaasje. Daarom staat het op z'n kop tussen de rest'.
Het borrelglaasje dat Van Bruchem meenam uit een Belgisch café heeft een rood randje. 'Dan wist de kastelein hoe vol hij het glaasje mocht schenken'. Het glaasje met het zilveren voetje, het glaasje dat vanwege de dikke bodem een nepglaasje is en de hoge Amerikaanse glaasjes die als vaasje gebruikt worden, aan elk glas kleeft een verhaaltje. 'Ik heb spijt dat ik nooit heb opgeschreven hoe ik eraan gekomen ben. Anders had ik nog veel meer kunnen vertellen'.