REGIO |
31 januari 2012
|
reageer
|
Door de dichtbijredactie, Roelf Scholma (Witte Weekblad)
ROELOFARENDSVEEN - Zestig jaar delen ze lief en leed, maar als Piet (87) en Corry (85) van der Zwet wordt gevraagd wat ze in hun leven nooit meer willen overdoen, valt er een minutenlange stilte. Ze pakken elkaars hand en ze kijken elkaar ontroerd aan. Twee intens gelukkige mensen die dankbaar zijn voor de 60 jaar die zij samen hebben mogen beleven.
Het zijn geboren en getogen Veenders, maar Corry Bakker is geboren op Woubrugs grondgebied. 'Op de Zuidhoek' zoals de Veenders zeggen. 'Ik moest m'n geboortebewijs in Woubrugge halen.' In de gezellige woonkamer aan het Waterryck nemen Piet en Corry burgemeester Marina van der Velde mee terug naar 'de goeie ouwe tijd'. De tijd dat de Pancratiuszaal, het dorpshuis tegenover het de oude Petrus Banden kerk nog bestond. De tijd dat Corry en Piet, toen bijna twintigers, nog om 23.00 uur thuis moesten zijn. Tijdens een van de dansavonden zei Piet die Corry wel zag zitten tegen haar broer Jan dat hij wel kon gaan. 'Ik breng je zusje wel naar huis.' Halverwege vroeg Corry of Piet maar terug wilde keren. 'Loop jij maar terug, want als m'n pa me komt halen...' Zes jaar lang hadden ze verkering met elkaar. '
In de oorlog had Corry een werkhuis waar een onderduiker verborgen werd gehouden. Ze moest thuis ontbijten. Voor die tijd ongebruikelijk was, want eten was bij het dagloon van 75 cent inbegrepen. Maar met een onderduiker in huis kon een extra eter er niet meer bij. 'Zoek jij maar een ander werkhuis zei m'n vader.' Want ook de Bakkertjes, een gezin met 14 kinderen, moest de oorlog overleven. 'Wij hadden een klein gezin.' Piet is verbaasd dat burgemeester Van der Velde 8 kinderen geen 'klein gezin' vindt.
Octrooi
Piet en Corry hebben hun leven lang hard gewerkt, bollen en bloemen. Piet ontwikkelde met zijn broers veredelingsprocessen en zij verkregen daar octrooi op. Als Corry niet op de kwekerij was, trof je haar breiend of achter de naaimachine aan. Ze naaide voor jachtbouwer Van Lent. 'Mijn naaiwerk is de hele wereld over gegaan.' Reuma beperkte Piet in zijn mogelijkheden. Ze verhuisden daarom naar Lisse, naar een huis zonder tuin. Het huis aan de Dijkstraat waar ze van 1968 tot 1998 woonden en vele eerste prijzen voor de mooiste siertuin kregen, moesten ze verlaten. Maar 6 jaar geleden keerden ze terug baar 'hun Roelofarendsveen. Nu genieten ze samen van wat het leven hun heeft gebracht. Cadeaus wilden ze niet op hun feest. 'We hebben alles wat we nodig hebben.' Ze vroegen geld en schenken dat aan het Reuma- en Parkinsonfonds.