Met Cor Bakker spelen dankzij ballonnen opblazen

Tien Almeerse muzikale talenten mochten op 1 december
met Cor Bakker en zijn band spelen op het Rabobank JubileumEvent. Dat deden ze
in de schouwburg van Almere, waar Gregor Bak de avond vlot en vooral leuk aan
elkaar praatte. Ruim 700 Rabo-medewerkers zagen en hoorden hoe Klaudia de
Jonge, een dame met een mooie warme stem, het spits afbeet. Vervolgens betrad
de Benjamin van het gezelschap het podium: de pas elf jaar jonge Sanne
Veeneman. Ze zong met haar nachtegaalstem ‘Mama is morgen van mij’. De
bandleden zongen hier en daar het refreintje uit volle borst mee. Moeder keek
vol trots toe.

Zingen goed
voor de longen

De derde deelnemer was Kasper Schoutsen. Hij zong
swingend het nummer Superstition van Stevie Wonder. Jelmer Elsinga was een van
twee niet-zingende deelnemers. Hij speelde Autumn Leaves op tenorsax. Moon van
Bakelen zong Paparazzi, het nummer waar Lady GaGa veel succes mee heeft.
Stephanie Brunijanzki zong een eigen nummer: Een Man als jij. ‘Ik ben erg
nerveus’, vertrouwde ze de anderen toe. Dat was echter niet te merken, want ze
zong het nummer prachtig. Nico van Schagen, de senior van het gezelschap, was
ooit gaan zingen op advies van zijn dokter en is daarmee doorgegaan: ‘Ik had cara
en zingen was goed om mijn longinhoud te verruimen.’ Jacky Dumas zong met
fluwelen stem Fields of Gold, op een manier die deed denken aan de vertolking
van de veel te vroeg overleden Eva Cassidy. En Alicia Keys had minstens
goedkeurend geknikt als ze Valerie Curlingford haar If I Ain’t Got You had
horen zingen.

Basfluit

De 16-jarige Jamy Westerveld was – naast saxofonist
Jelmer - de andere vreemde eend in de vocale bijt. Ze was als achtste aan de
beurt en kwam op met een basfluit die de vorm heeft van het cijfer 7. De
bandleden keken met verbazing toe hoe Jamy haar opmerkelijke basklanken door de
microfoon blies, de eerste langzame tonen van Ain't no Sunshine. Vervolgens
ging ze helemaal los in d'r solo. Dat deed ze na een korte improvisatie van Cor
Bakker nog even dunnetjes over met dwarsfluit.'Daar moet je best wel veel lucht
voor hebben, denk ik zo', zei een van de deelnemende vocalisten later tegen
Jamy. Ze wees naar haar basfluit. Jamy antwoordde: 'Ja, dat heb ik ook wel. Ik
denk dat dat komt omdat ik vroeger veel ballonnen heb opgeblazen.'

Wens is
vervulling

Na afloop ging Jamy tevreden naar huis, een muzikale
ervaring en een handtekening op haar baskoffer rijker. Want die handtekening
van Cor Bakker moest natuurlijk wel even gezet worden. Het is voor de
basfluitkoffer te hopen dat Jamy in de nabije toekomst niet te veel bekende
muzikanten ontmoet. Want nóg vijf handtekeningen van muzikanten en de
basfluitkoffer heeft geen vrij plekje meer over: Cor schreef namelijk niet
alleen 'Voor Jamy' en 'Cor Bakker' maar tekende er ook nog eens een gezichtje
bij, zijn handelsmerk. Echt erg vond Jamy het niet. Hoe origineler, hoe beter.
Met Cor Bakker en band spelen was toch wel een van haar grote wensen. Die kan
ze dus sinds 1 december van haar wenslijstje schrappen. Toch? ‘Nou, ik zou best
nóg wel een keertje met Cor Bakker willen spelen...’

Dit artikel is voor het laatst aangepast op: 05 december 2011