SPORT |
10 december 2011
|
reageer
|
Door
rulubbers, dichtbij-meeschrijver
ALMERE - Vandaag stonden er 2 wedstrijden op het programma. Eén van de jongens moest thuis spelen en de andere uit. En gelukkig allebei rond het zelfde tijdstip.
Dat is toch het mooie van vader zijn. Twee jongens die allebei voetballen en dat voor iemand die zeker wel van het spelletje houdt, je kan het slechter treffen. Maar ja dan spelen ze allebei tegelijk. Dat betekent weer dat er keuzes gemaakt moeten worden. Je kan jezelf nu éénmaal niet in tweeën splitsen. Dus vandaag mee met de jongste die speelt in de F1. Zeven van die mannetjes die over het veld rennen. Heerlijke wedstrijd gezien, een hoop strijd, emoties en mooie momenten. Helaas verloren we de wedstrijd. Onnodig natuurlijk, maar ja, verlies is in mijn ogen altijd onnodig. Dus na de wedstrijd in de kantine nog even na evalueren, "even" blijven hangen en daarna naar huis. Thuis wacht moeders met de kleine meid van 2 jaar. De kleine vraagt of haar broers hebben gewonnen en moeders vraagt waarom ik weer zo laat pas terug ben, want de wedstrijd was allang afgelopen. Kijk en dat is nu zo lekker aan een ochtendje voetbal, lekker genieten en uiteindelijk weer thuis komen, waar je hartelijk ontvangen wordt. En ach dat evalueren had inderdaad thuis ook wel gekund.
Dit artikel is voor het laatst aangepast op: 12 december 2011